ปฏิกิริยาแรกของฉินอวิ๋นคือจ้าวชื่อหลงต้องแก้แค้นแน่ ด้วยนิสัยแค้นต้องชำระของไอ้หมอนี่ พอหนีรอดมาได้ มันจะยอมหนีง่ายๆ ได้ยังไง?
เขาโทรหาจ้าวชิงซวงหลายครั้ง แต่ผลที่ได้กลับเหมือนเดิม คือโทรไม่ติดเลยสักครั้ง
จ้าวชิงซวงไม่มีทางไม่รับโทรศัพท์ของเขาโดยไม่มีเหตุผล เธอเพิ่งกินข้าวเสร็จแล้วแยกย้ายกับเทียนหรานพวกเธอไปหยกๆ
คำอธิบายเดียวที่มีคือ เธอถูกโจมตี!
คิดถึงตรงนี้ สายตาของฉินอวิ๋นเยือกเย็นราวกับน้ำค้างแข็งทันที กำปั้นของเขากระชากแน่น กระดูกดังกรุบกราบเหมือนประทัด
สวี่หลงที่ยืนอยู่ข้างๆ สัมผัสได้ถึงฆาตกรรมอันน่าสะพรึงกลัวที่ปกคลุมไปทั่วร่างของตัวเองทันที เขาอดกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้
คิดดูสิ ตัวเองก็เป็นหัวหน้าสำนักงานใหญ่แห่งเจียงหนานนะ ถืออำนาจมหาศาล ยศฐาบรรดาศักดิ์สูงส่ง แต่พอเผชิญหน้ากับฉินอวิ๋นคนนี้ กลับทำให้ใจสั่นขึ้นมา
เขาถึงกับคิดว่า ถ้า...ถ้าตัวเองกลายเป็นศัตรูของฉินอวิ๋น เกรงว่าชะตากรรมคงมีแต่ความตายเท่านั้น
โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ฉินอวิ๋นพูดกับสวี่หลงทันทีว่า "ตามหากล้องวงจรปิดต่อไปก่อน ฉันจะไปหาคนก่อน"
"ครับ!"
สวี่หลงพยักหน้าอย่างหนักแน่น
จากนั้น ฉินอวิ๋นรีบก้าวออกจากสำนักงานใหญ่แห่งเจียงหนาน พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแล้วกดโทรออกสองเบอร์
"ปลาคาร์ปแดง!"
"ไป๋เหลียวเหนี่ยว!"
"รวมพลเดี๋ยวนี้ เรื่องใหญ่แล้ว"
...
...
หลิวย่าจ้างทีมพยาบาลมืออาชีพมาดูแลป้าหวังที่โรงพยาบาล ส่วนเด็กสองคนก็มีคนดูแลและรับส่งโรงเรียนโดยเฉพาะ