ทันใดนั้น ใบหน้าของซูเย่าเย่าก็ร้อนวูบวาบด้วยความเจ็บปวด เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะโดนหวังหยางตบหน้าจริงๆ
เดี๋ยวนะ
เนื้อเรื่องมันไม่น่าเป็นแบบนี้นี่นา?
คุณหวังไม่ควรจะตบไอ้สารเลวนั่นเหรอ? ตบตัวเองทำไม?
หวังทงก็งงไปหมด พี่ใหญ่ตบผิดคนแล้วมั้ง! ตบผู้หญิงของผมทำไม?
แต่ทว่า วินาทีถัดมา ปฏิกิริยาของหวังหยางกลับทำให้ทั้งคู่ขนหัวลุก และเกิดความกลัวที่ไม่อาจบรรยายออกมาได้
เห็นหวังหยางเดินไปหาฉินอวิ๋น แล้วยิ้มประจบอย่างนอบน้อม: "โอ้ย นี่ไม่ใช่ท่านฉินหรือไง?"
"ขอโทษๆ ผมไม่รู้จักกาละเทศะ ถ้ารู้ว่าเป็นท่านที่สั่งสอนลูกน้องขี้แพ้คนนี้ให้ ผมคงไม่มายุ่งด้วย"
"ท่านจะตีก็ตี จะฆ่าก็ฆ่า ผมไม่ยุ่งด้วยนะ"
หวังหยางยิ้มออกมาอย่างฝืนๆ มือสองข้างขยับไปมา ในแววตาลึกเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะคนคนนี้...ข้างหลังมีคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงค้ำอยู่
สำหรับฉินอวิ๋น เขาเกลียด มันฝังลึกถึงกระดูก อยากจะฉีกเนื้อทึ้งร่างให้แหลกเป็นชิ้นๆ
แต่ฝีมืออีกฝ่ายแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ แถมยังมีเจียงเทียนหรานที่มีเบื้องหลังใหญ่โตอีก
สู้ก็สู้ไม่ได้ เทียบอำนาจก็เทียบไม่ติด จึงทำได้เพียงก้มหัว
โดยเฉพาะคืนนั้นกลับไป พ่อของเขานอนไม่หลับทั้งคืน พอเช้าขึ้นก็สั่งเขากับพี่ชายโดยตรงว่าห้ามไปยุ่งกับฉินอวิ๋นคนนี้เด็ดขาด!
ตอนนี้เห็นว่าคนที่ตีลูกน้องตัวเองคือฉินอวิ๋น เขาจะกล้าหาเรื่องอีกไหวที่ไหน?