กลับขึ้นฝั่งใช้เวลาเพียงสิบนาทีเศษ เพราะเรือยอทช์เพิ่งแล่นออกไปได้ไม่นาน อีกทั้งขากลับพวกเขายังแล่นด้วยความเร็วสูงสุด เวลาจึงสั้นลงตามไปด้วย
ตลอดทาง สภาพของจ้าวชิงซวงยิ่งร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ฤทธิ์ยาเสน่หาค่อยๆ ออกฤทธิ์ กระตุ้นประสาทสัมผัสของนาง ความคิดอันน่าอับอายต่างๆ นานาผุดขึ้นในหัวไม่ขาดสาย
นางกลืนน้ำลาย...
โดยไม่รู้ตัว มือก็กำมือของฉินอวิ๋นแน่น ไม่ยอมคลายแม้แต่วินาทีเดียว
เมื่อขึ้นฝั่งได้ นายทหารเรือคำนับฉินอวิ๋นด้วยความเคารพแล้วก็พาคนเดินจากไป
ส่วนเจียงเทียนหรานและเจียงเสียวโจวที่รออยู่บนฝั่งตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ได้รีบวิ่งเข้ามา
"หัวหน้า!"
"หัวหน้า!"
"..."
เมื่อเห็นฉินอวิ๋นและจ้าวชิงซวงปลอดภัยดี ทั้งสองก็โล่งอก
แต่เมื่อเห็นบาดแผลกระสุนปืนที่แขนของจ้าวชิงซวง พวกเธอก็ขมวดคิ้ว
"ชิงซวงได้รับบาดเจ็บ ต้องรีบส่งโรงพยาบาล" เจียงเทียนหรานพูดด้วยความเป็นห่วง
ฉินอวิ๋นมองตาม เห็นเลือดแดงฉานซึมผ่านผ้าขาวบางจนทั่วแล้ว จึงพูดว่า: "ไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ!"
"ชิงซวง"
จ้าวชิงซวงกลืนน้ำลาย ปากแห้งคอแห้ง คิดอยู่นานก็รีบพูดว่า: "ฉัน... ฉันกับหัวหน้าไปก็พอ เทียนหราน เสี่ยวโจว พวกเธอช่วยส่งคุณปู่ฉันกลับก่อนนะ"
"แต่ว่า..." เจียงเทียนหรานรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจนัก
จ้าวคั่วพูดแทรกขึ้นมา: "ใช่แล้ว เสี่ยวเจียง เสี่ยวเจียว พวกเธอใส่ชุดเต็มยศแบบนี้ ถ้าตามไปโรงพยาบาลด้วยกัน จะทำให้คนสังเกตเห็นเอาได้"
"ปล่อยให้เสี่ยวฉินไปส่งชิงซวงก็แล้วกัน!"
คุณปู่ช่วยส่งไม้ส่งมือมาได้จังหวะเหมาะพอดี