ฟิ้ว!
ความรู้สึกถึงอันตรายเฉียบคมแล่นเข้ามาทันที มือที่กำลังจะเหนี่ยวไกของอาเฉียนถึงกับเกร็งไปทั้งตัว รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง
ในวินาทีนั้น รูม่านตาหดตัวลงอย่างรวดเร็ว หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลอาบลงมาตามหน้าผาก
"เสี่ยวฉิน!" จ้าวคั่วเบิกตากว้าง ใบหน้าเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าในยามคับขันเช่นนี้ ฉินอวิ๋นจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่ได้
เมื่อเห็นหลานสาวจ้าวชิงซวงยืนอยู่ข้าง ๆ ฉินอวิ๋นด้วย จ้าวคั่วก็ถอนหายใจโล่งอกไปได้
"ฉิน..."
ได้ยินนามสกุลนี้ อาเฉียนก็ตะลึงไป "ฉินอวิ๋น..."
"เกล็ดมังกร ฉินอวิ๋น?"
มุมปากฉินอวิ๋นยกยิ้ม "เฮ้ เก่งนี่นา รู้ตัวฉันได้เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ฉินอวิ๋นรู้สึกแปลกใจ ไม่ใช่ว่าผู้เฒ่าคนนั้นที่เมืองหลวงบอกว่าเอกสารของเขาลับสุดยอดหรือไง?
เกล็ดมังกรเป็นเพียงแค่นามแฝง ทำไมชื่อจริงของเขาถึงถูกเปิดเผยได้? ไอ้คนนี้มันรู้ได้ยังไง?
แต่ทว่า ฉินอวิ๋นกลับสัมผัสไม่ได้ว่าหัวใจของอาเฉียนในตอนนี้กำลังถูกกระแทกอย่างหนักแค่ไหน
เขาลืมตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เสียงหดหู่ลง "เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เอกสารลับของประเทศนกแก้วระบุชัดเจนว่าทหารหน่วยรบพิเศษทุกนายที่เข้าร่วมภารกิจสำรวจมิติโบราณตายหมดแล้ว!"
"รวมถึงเกล็ดมังกรของจีน!"
"แก...แกไม่ใช่ตายอยู่ในป่าดึกดำบรรพ์ผืนนั้นไปแล้วหรอกเหรอ? แกมีชีวิตอยู่ได้ยังไง?"
"แกเป็นเกล็ดมังกรไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด"
"..."
พอคำพูดนี้จบลง รอยยิ้มบนใบหน้าฉินอวิ๋นก็แข็งทื่อทันที คิ้วขมวดมุ่น