พอพูดจบ เลขานุการหลินสีหน้าคงเคร่ง ความรู้สึกไม่ดีอย่างรุนแรงก็แล่นเข้ามาเต็มตัว
เขาจ้องพิษแมงป่องเขม็ง ก้าวเข้าไปจับคอเขาไว้แน่น ดวงตาแทบถลน
“ทำไมบนเรือถึงมีกล้องวงจรปิด!!!!”
พิษแมงป่องสีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก สายตาเย็นชามองชายหนุ่มตรงหน้า ราวกับว่ายิ่งเขาเป็นกังวลเท่าไหร่ ก็ยิ่งเติมเต็มความเย่อหยิ่งในใจของเขาได้มากขึ้นเท่านั้น
พิษแมงป่องยิ้มเยาะ “อย่าลืมสิว่าคุกมรณะเป็นองค์กรแบบไหน”
“ทุกการเตรียมการของเราต้องรอบคอบ”
“คราวนี้ล่ะ เกล็ดมังกรซ่อนไม่มิดแล้ว อีกไม่นาน ประเทศจีนของพวกแกจะกลายเป็นเป้าสายตาของคนทั้งโลก!”
“จะมีคนมากมาย นักฆ่ามากมาย ผ่านพวก...สิ่งที่มองไม่เห็นพวกนั้น มาฆ่าเกล็ดมังกร”
“เตรียมรับมือพายุนี้ได้เลยหรือยัง?”
“...”
เลขานุการหลินสีหน้าเคร่งเครียด ฝืนใจให้สงบลง ปล่อยคอพิษแมงป่อง แล้วรีบหันไปสั่งนายทหารที่อยู่ข้างๆ
“จัดเฮลิคอปเตอร์ ส่งตัวไปเมืองหลวง”
“และสั่งปิดพื้นที่ชายฝั่งทั้งหมดของมณฑลเจียงทันที ตรวจสอบเรือที่ออกทะเลวันนี้อย่างละเอียด”
“รับทราบ!”
“รับทราบ!”
“รับทราบ!”
...
กลางคืนมืดสนิทเหมือนหมึก ดำทะมึน ดวงดาวประปรายบนฟ้าเรืองรองราวกับภาพวาด
จ้าวชิงซวงนั่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเขินอายและรู้สึกผิด หลังจัดการแผล ห้ามเลือด แล้วใช้ผ้าพันแผลจากโรงแรมพันแผลให้เรียบร้อย เธอก็หันหลังให้ฉินอวิ๋นบนเตียง แล้วสวมกางเกง