เมื่อได้ยินเสียง ฉินอวิ๋นก็หันไปมอง เห็นชายคนหนึ่งสวมชุดยูนิฟอร์มสีเหลือง สวมหมวกกันน็อก นั่งอยู่บนรถไฟฟ้า จ้องมองเขาด้วยสายตาที่เป็นประกายพร้อมกับถือถุงอาหารตามสั่ง
คนนี้คือ...
ช่างคุ้นตายิ่งนัก!
เอ้อโก่ว!
ฉินอวิ๋นนึกขึ้นได้ในทันที
นี่มันไม่ใช่เด็กที่ตามก้นเขาในหมู่บ้าน โคตรเพื่อนสมัยมัธยม ที่โรงเรียนก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเด็กเกเร อย่างเฉินเอ้อโก่วงั้นหรือ?
ไม่น่าเชื่อ มาส่งอาหารตามสั่งที่เจียงหนานได้ยังไง?
"เอ้อโก่ว!"
"พี่ฉิน!"
ทั้งสองสบตากัน ต่างดีใจจนตะโกนใส่กันอย่างสุดเสียง
วินาทีต่อมา ฉินอวิ๋นก็หาข้ออ้างได้ในทันที สะบัดแขนของจ้าวชิงซวงออก แล้ววิ่งพรวดไปหาเฉินเอ้อโก่ว
เฉินเอ้อโก่วก็ตื้นตันจนน้ำตาไหล เช็ดน้ำมูก วางอาหารตามสั่งไว้ที่ท้ายรถ แล้ววิ่งปรี่เข้าหาฉินอวิ๋น
ทั้งสองโผเข้ากอดกันแน่น
"เอ้อโก่ว ไม่เจอกันนานเลยนะ!"
"พี่ฉิน ผมคิดถึงพี่จะแย่แล้ว พี่ปลดประจำการแล้วเหรอ" เฉินเอ้อโก่วถามด้วยเสียงสั่นเครือ
ฉินอวิ๋นพยักหน้า "ใช่ เพิ่งปลดมาได้ไม่นาน แล้วนายมาส่งอาหารตามสั่งได้ไง?"
ฉินอวิ๋นสำรวจชุดยูนิฟอร์มของเฉินเอ้อโก่ว พร้อมกับถาม
เฉินเอ้อโก่วยกมือโบกไปมา หัวเราะแหะๆ "ไม่ได้การ ก็จบมัธยมปลาย ผมก็ไปตรวจเลือกทหาร แต่ร่างกายไม่ผ่าน เลยต้องเข้าสังคมยังไงล่ะ!"
"แล้วก็ด้วยวุฒิผมเนี่ย จะทำอะไรก็ไม่ได้ ไม่มีใครเอา ต้องมาวิ่งส่งอาหารตามสั่ง แต่เดี๋ยวพี่ฉิน ผมขอบอกเลยนะ ส่งอาหารตามสั่งถ้าทำดีๆ เดือนนึงก็ได้เป็นหมื่นสองหมื่นเหมือนกันนะ!"