"เจ้าว่าอะไรนะ?!"
ตัวโต๋วเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ เสียงแหลมแตกจนแทบจำไม่ได้
เขาก้าวยาว ๆ สองสามก้าวเข้าไป กระชากคอเสื้อหน่วยลาดตระเวนขึ้นมาจากพื้น "หนึ่งหมื่นสองพันคน? ถูกฝังทั้งเป็นหมด?! จูฉือล่างมันกล้า?! มันไม่กลัวฟ้าผ่าลงมาหรือไร?!"
"จริงแท้แน่นอนขอรับท่านเปย์เล่อ!"
หน่วยลาดตระเวนหน้าซีด ฟันสั่นระรัว "นอกเมืองทงโจวยี่สิบลี้ หลุมศพหมู่สูงเป็นภูเขาแล้ว! ชาวบ้านแถวนั้นเห็นกันหมด! เป็นคำสั่งของไท่จื่อจอมบ้าคนนั้น! ไม่เหลือชีวิตใครแม้แต่คนเดียว!"
"เปรี้ยง!"
ถ้วยทองแดงในมือใครบางคนร่วงหล่นลงพื้น กลิ้งออกไปไกล ส่งเสียงกังวานชัด
ในโถงอันเงียบสงัด เสียงนั้นช่างเสียดแทงหัวใจยิ่งนัก
หนึ่งหมื่นสองพันคน
ไม่ใช่หนึ่งร้อย ไม่ใช่หนึ่งพัน
แต่เป็นบุตรหลานแปดธงหนึ่งหมื่นสองพันคน
รบมาหลายสิบปี พวกเขาสู้ทั้งกับกองทัพหมิง ทั้งกับชาวมองโกล ทั้งกับเกาหลี
การฆ่าเชลยไม่ใช่เรื่องไม่เคยเกิดขึ้น แต่ไม่เคยเห็นการฝังทั้งเป็นครั้งใหญ่ถึงเพียงนี้มาก่อน
โบราณว่าฆ่าผู้ยอมจำนนเป็นอัปมงคล
ถึงไท่จู่ไท่จงยังมีชีวิตอยู่ ก็ทำได้เพียงรับเชลยมาเป็นทาสติดครัวเรือน ไม่เคยฆ่าล้างบาง
จูฉือล่างอายุเพิ่งสิบห้าปี
มันกล้าด้วยเหตุใด?
มันกล้าด้วยเหตุใดกัน?!
"ไอ้บ้าเล็กนี่..."
ใครบางคนพึมพำ เสียงสั่นเทาจนกลั้นไม่อยู่
ลูกหลาน ทหารองครักษ์ ทาสรับใช้ของคนจำนวนไม่น้อย ต่างอยู่ในขบวนเชลยที่ถูกจับไป
คิดแต่ว่าถูกจับเป็นเชลย อย่างมากก็เป็นทาส ถูกเกณฑ์ไปใช้แรงงาน ยังไงก็ทนรอวันรอดกลับมาได้
ใครจะคาดคิด