สายลมยามราตรีพัดโชย กลิ่นคาวเลือดโชยมาจาง ๆ พัดผ่านหอคอยเมืองถงกวน
จูฉือล่างยืนเกาะช่องกำแพง เสื้อคลุมสีดำปลิวสะบัดตามลม
เงินกว่าสิบล้านตำลึงที่ทุ่มลงไปในตอนกลางวัน ทำให้ทหารฉินหลายหมื่นนายภักดีต่อเขาแล้ว
แต่บนใบหน้าเขาไม่มีทีท่าพอใจเลยแม้แต่น้อย
แค่เมืองถงกวนอะไรกัน? แค่หลี่จื้อเฉิงอะไรกัน?
นี่เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น
แผ่นดินนี้ เขาจะต้องกอบกู้กลับมาทั้งหมด
กำลังคิดอยู่ เสียงกลไกก็ดังสนั่นขึ้นในหัว
[ภารกิจหลัก: ลิดรอนอำนาจฉงเจิน——สำเร็จแล้ว
ชดเชยความล่าช้า: ยกระดับการผลิตคำศัพท์ประจำปี "เกราะลูกโซ่ซานเหวิน" จากหนึ่งพันชุดต่อเดือนเป็นห้าพันชุดต่อเดือน
ออกให้อัตโนมัติทุกวันที่หนึ่งของเดือน ประกอบด้วยหมวกเหล็ก ที่ครอบคอ เกราะไหล่ เสื้อเกราะ สนับแขน สนับขา หลอมด้วยกรรมวิธีขั้นสูงสุด คุณภาพคงที่]
นิ้วของจูฉือล่างที่วางบนอิฐเมืองสะดุดทันที
จากนั้น มุมปากก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย่อหยิ่งอย่างสุดขีด
ห้าพันชุด
เดือนละห้าพันชุด
เกราะลูกโซ่ซานเหวินคืออะไร?
กระทรวงโยธาแห่งราชวงศ์ต้าหมิง ระดมกำลังทั้งแผ่นดิน หนึ่งปีกัดฟันผลิตได้เพียงสามร้อยชุด และยังเป็นของแม่ทัพตั้งแต่ระดับนายพลขึ้นไปเท่านั้น
ฉงเจินครองราชย์สิบเจ็ดปี เกราะชั้นดีที่สุดของแนวชายแดนทั้งเก้ารวมกัน อาจยังไม่ถึงห้าพันชุด
ตอนนี้เขาเดือนเดียว ก็สามารถนำของที่ราชวงศ์ต้าหมิงใช้เวลาผลิตสิบกว่าปีออกมาได้
ปลายนิ้วของเขาเคาะอิฐเมืองเบา ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า
บัญชีในหัวคิดได้ชัดเจน——
หนึ่งปีหกหมื่นชุด
สองปี ก็สามารถจัดตั้งกองทหารราบหนักหกหมื่นนายที่สวมเกราะเต็มยศได้
ดาบฟันไม่เข้า ลูกธนูยิงไม่ทะลุ วางในสนามรบ ก็คือกำแพงเหล็กเคลื่อนที่ได้
อะไรกองทัพผู้อพยพของหลี่จื้อเฉิง อะไรพวกบาเหยียล่าของพวกแมนจู ต่อหน้ากองทหารเกราะหนักหกหมื่นนาย ล้วนเป็นเศษเต้าหู้ที่บี้ได้ง่าย ๆ
“ฉงเจินสะสมสิบเจ็ดปี ก็สะสมไม่ได้เท่าฐานะของข้าในเดือนเดียว”
เขาหัวเราะเบา ๆ ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย และเต็มไปด้วยความดูแคลน