จูฉือล่างก้าวเดินต่อไป
เหยียบฝ่าเลือด ก้าวเข้าไปกลางฝูงชน
รองเท้าเหล็กทาบลงบนอิฐสีเขียว ทุกย่างก้าวทิ้งรอยเลือดไว้หนึ่งรอย
กายเปื้อนเลือด
ใบหน้าก็มีละอองเลือดกระเด็นติดอยู่หลายจุด
เขาไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
มือยังคงหมุนมีดสั้นเล่มนั้น
เลือดบนตัวมีดหยดลงพื้น ปนรวมกับเลือดที่อยู่บนพื้น
"ข้ากล่าวเป็นครั้งสุดท้าย
ไม่มีเวลามาเสียกับพวกเจ้าปากเสียงกัน"
เขาหยุดฝีเท้า
สายตากวาดมองผ่านฝูงชน แล้วค่อย ๆ เอ่ยปาก
ทุกถ้อยคำชัดเจน ทุบลงบนหัวใจของทุกคน
"ขุนนางชั้นสูง
คนละสี่หมื่นสี่เสบียง สองแสนตำลึงเงิน"
"แม่ทัพขุนศึก
คนละสองหมื่นสี่เสบียง หนึ่งแสนตำลึงเงิน"
"ขุนนางฝ่ายบุ๋น
คนละหนึ่งหมื่นสี่เสบียง ห้าหมื่นตำลึงเงิน"
"ภายในสามวัน
ทั้งหมดส่งมาที่ลานประตูอู่เหมิน
ขาดหนึ่งตำลึง ขาดหนึ่งทะนาน ไม่ได้ทั้งนั้น"
"ภายในสิบวัน
ข้าต้องการให้เสบียงชุดนี้ ปรากฏใต้กำแพงด่านถงกวน
ส่งถึงมือซุนชวนถิง"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
มุมปากยกยิ้มบาง ๆ
รอยยิ้มที่ทำให้ทุกคนขนหัวลุก
"ฟังให้ชัด
ไม่ใช่แค่ส่งเสบียงมาถึงอู่เหมินก็จบ
แต่คือภายในสิบวัน เสบียงต้องไปถึงด่านถงกวน"
"หากล่าช้าระหว่างทาง——
ช้าไปหนึ่งวัน ฆ่าสิบคน
ช้าไปสามวัน ฆ่าร้อยคน"
"สิบวันแล้วเสบียงยังไม่ถึง
ซุนชวนถิงตายลง——"
เขายิ้ม
น้ำเสียงแผ่วเบา แต่ถ้อยคำที่เอ่ยออกมา ราวกับปีนขึ้นมาจากนรก
"จะให้พวกเจ้ากว่าสองร้อยคน ถูกตัดกลางลำตัวที่หน้าประตูอู่เหมินทั้งหมด
แล้วก็ครอบครัวของพวกเจ้า
ชาย ฆ่าจนหมดสิ้น
หญิง เกณฑ์เข้ากองทัพ