โจวขุยกัดฟันแน่น
ไม่ได้
จะยอมรับอย่างนี้ไม่ได้เด็ดขาด
เขาเป็นพระสัสสุระ (พ่อของฮองเฮา)
เป็นตาขององค์ไท่จื่อโดยตรง
ฐานะนี้แหละ คือเครื่องรางป้องกันตัวของเขา
ตราบใดที่เขายกเรื่อง "ความกตัญญู" "สายใยเลือด" ขึ้นมาอ้าง องค์ไท่จื่อก็ต้องชั่งใจ
หากฆ่าตาตัวเองจริง องค์ไท่จื่อก็คือคนอกตัญญู
บัณฑิตทั้งใต้หล้า ต่างด่ายับได้หมด
ในประวัติศาสตร์ เขาก็คือทรราชอย่างเจี๋ยและโจว
องค์ไท่จื่อไม่มีทางไม่แยแส
เขากระดกคอแข็ง
แม้มีดจะจ่อคออยู่ เลือดยังหยดลงมาเป็นเม็ดๆ
ก็ยังฝืนใจตะโกนออกมา
เสียงสั่นเครือเพราะความกลัว แต่ก็กัดฟันพูดออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว
"จูฉือล่าง! เจ้าบ้าไปแล้ว!
ข้าคือตาของเจ้า! เจ้ากล้าทำกับข้าแบบนี้รึ?
ราชวงศ์ต้าหมิงปกครองใต้หล้าด้วยความกตัญญู!
เจ้าไม่กลัวฟ้าผ่าหรือ ไม่กลัวประวัติศาสตร์เขียนว่าเจ้าเป็นทรราชอย่างเจี๋ยและโจวรึ!"
พูดจบ
ดาบโม่สองเล่มที่จ่อคอเขา ต่างหดเข้าไปอีกครึ่งนิ้ว
คมดาบบาดผิวหนัง เลือดไหลตามลำคอลงมา
ชุบเปียกคอเสื้อในพริบตา
โจวขุยเจ็บจนสูดลมหายใจดังฟืดฟาด
ไม่กล้าขยับ
แต่ก็ยังกระดกคอแข็ง จ้องไปที่จูฉือล่าง
เขากำลังเดิมพัน
เดิมพันว่าองค์ไท่จื่อไม่กล้ารับคำครหาว่า "ฆ่าตาตัวเอง"
จูฉือล่างเอียงคอเล็กน้อย
มองโจวขุย
เหมือนได้ยินเรื่องตลกที่ขบขันที่สุดในใต้หล้า
"ตา?
ทรราช?
ประวัติศาสตร์?"
เขาพูดซ้ำอีกครั้ง
แล้วจู่ๆ ก็ยกมือขึ้น
กระชากผมของโจวขุย
ดึงขึ้นอย่างแรง
"อ๊า——!"
โจวขุยเจ็บจนร้องโหยหวน
ใบหน้าถูกเงยขึ้น ดวงหน้าเบี้ยวไปหมด
มีดสั้นในมือจูฉือล่าง ประกบลงบนหนังตาของเขาโดยตรง
คมมีดเย็นเฉียบ กดทับขนตา
ขนตาหลายเส้นถูกตัดขาด ร่วงลงบนใบมีดอย่างแผ่วเบา
โจวขุยตกใจจนวิญญาณแทบหลุด
เบิกตากลมโต แต่ก็ไม่กล้าหลับตา
กลัวว่าหลับตาแล้ว มีดจะแทงเข้ามา
"ฝ่าบาท! ฝ่าบาทโปรดไว้ชีวิต! ข้าน้อยผิดแล้ว! ข้าน้อยไม่กล้าอีกแล้ว!"