อาทิตย์อัสดงแดงดั่งเลือด
ทาบลงบนกำแพงเมืองถงกวน
อาบอิฐสีเขียวทุกก้อนให้กลายเป็นสีแดงคล้ำ
บนกำแพงเมือง ทหารต่างอิงกายพิงกำแพงเป็นกลุ่ม ๆ
ราวกับต้นไม้แห้งที่ถูกดูดน้ำจนหมดสิ้น
ไม่มีใครเอ่ยวาจา
ไม่มีใครเคลื่อนไหว
แม้แต่ลมหายใจ ก็ยังเบาเกินเบา
เพราะการหายใจก็ต้องสิ้นเปลืองกำลังกาย
และพวกเขา ไม่มีแรงเหลือให้สิ้นเปลืองอีกแล้ว
ทหารแก่คนหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่มุมกำแพง
มือถือชามแตกปากบิ่นใบหนึ่ง
ในชามคือข้าวต้มจากเปลือกไม้และรากหญ้าที่เคี่ยวจนเละ
สีน้ำตาลปนเทา เจือจางจนเห็นเงาตัวเอง
มองไม่เห็นเมล็ดข้าวแม้แต่เมล็ดเดียว
เขาใช้ตะเกียบคนในชามอยู่เนิ่นนาน
กวักขึ้นมาได้เปลือกไม้เหนียวเคี้ยวไม่ขาดสองสามชิ้น
มองสองสามที
ก็วางกลับลงไป
ไม่ใช่อยากกิน
แต่อดอยากมานานเกินไปแล้ว
กระเพาะหดตัวเป็นก้อน
แม้แต่แรงกลืน ก็ไม่มี
เขาชื่อไอ้แก่จาง
มิใช่ไอ้แก่จางคนเดียวกับในกองทัพปักกิ่ง
แต่ชะตากรรม ล้วนคล้ายคลึงกัน
เป็นทหารมายี่สิบสามปี
เข้าประจำการตอนปลายรัชศกว่านลี่
แรกเริ่มรบกับพวกแมนจูที่เหลียวตง คราวเสียเมืองก่วงหนิงก็ตามเศษทหารหนีกลับมายังชานไห่กวาน
ภายหลังถูกย้ายกลับเข้ามาในด่านเพื่อปราบโจรร่อนเร่ รบจากมณฑลส่านซีไปมณฑลเหอหนาน รบจากเหอหนานไปมณฑลซานซี
รบมาจนสุดท้าย แม้แต่ข้าวสารก็ยังกินไม่ได้
ทหารหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งพิงกำแพงอยู่ไม่ไกล
ตาครึ่งหลับครึ่งเปิด