ฉากเดียวกันนี้
เกิดขึ้นพร้อมกันทั่วทุกแห่งในเมืองหลวง
จวนอัครมหาเสนาบดีว่าการกระทรวงการคลัง
ทหารชุดเกราะเหล็กยกหีบเงินออกมาจากห้องใต้ดินทีละใบ
อัครมหาเสนาบดีว่าการกระทรวงการคลังยืนอยู่กลางลานบ้าน นิ่งเงียบไม่พูดจา
เขาคือผู้ดูแลถุงเงินของราชวงศ์ต้าหมิง
รู้ดีกว่าใครว่าคลังหลวงยากจนข้นแค้นเพียงใด
ปีก่อนมณฑลซานซีเกิดภัยแล้งหนัก เงินบรรเทาทุกข์หนึ่งแสนตำลึง เขายังรวบรวมไม่ได้
ปีนี้เมืองเหลียวตงเร่งด่วน เงินสองแสนตำลึงเป็นเบี้ยหวัดทหาร เขาก็ยังเบิกจ่ายไม่ได้
แต่ในห้องใต้ดินของเขาเอง
เงินกลับกองเต็มแน่นขนัด
คำนวณคร่าว ๆ ไม่ต่ำกว่าหนึ่งล้านตำลึง
ภรรยากอดขาเขาร่ำไห้:
"ท่านเจ้าคุณ! ท่านพูดสักคำสิเจ้าคะ! นั่นคือของที่เก็บไว้ให้ลูกชาย!"
เขาไม่พูดอะไร
จะให้พูดอะไร?
จะพูดว่าตนยักยอกเงินบรรเทาทุกข์? หักเบี้ยหวัดทหารรักษาชายแดน? ขายโควตาเป็นบัณฑิตจักรพรรดิ?
พูดไม่ออก
ทำได้เพียงยืนนิ่ง มองเงินถูกหามออกไปทีละหีบ
จวนอัครมหาเสนาบดีว่าการกระทรวงโยธา
ในกำแพงสองชั้นถูกขุดค้นพบแท่งทองคำทั้งกล่อง
พ่อบ้านคุกเข่าลงกับพื้น ร่ายชื่อที่ซ่อนเงินทั้งหมดออกมาหมด—
ใต้กระเบื้องห้องโถงใหญ่ ก้นสระหลังสวน ใต้โต๊ะบูชาห้องบรรพบุรุษ
อัครมหาเสนาบดีว่าการกระทรวงโยธายืนอยู่ใต้ชายคา ใบหน้าซีดเขียว
ดูแลโครงการก่อสร้างทั่วประเทศ ทั้งสร้างวัง ซ่อมกำแพงเมือง ขุดคลองชลประทาน
ไม่ว่าโครงการใด เขาก็ขูดเอาส่วนแบ่งไปได้ชั้นหนึ่งเสมอ
เขาคิดว่าตนซ่อนไว้อย่างแนบเนียนไร้รอยรั่ว
ลืมไปว่าโลกใบนี้ไม่มีกำแพงใดที่ลมไม่สามารถทะลุถึง
จวนอธิบดีผู้ตรวจการซ้ายแห่งสำนักตรวจการ
ในช่องลับของห้องหนังสือ ถูกค้นพบปึกสัญญาที่ดินหนาเตอะ
ผู้ตรวจการสูงสุดที่ทุกวันร้องตะโกนว่า "ลงโทษคอรัปชันอย่างเด็ดขาด"
ที่ดินดีเยี่ยมนับพันหมู่ในชื่อของเขา กระจายอยู่ทั่วเขตจื๋อลี่ ซานตง มณฑลเหอหนาน
มากกว่าเจ้าของที่ดินใหญ่คนใดเสียอีก
บุตรชายต้องการเข้ามาขัดขวาง ถูกทหารชุดเกราะเหล็กผลักออกไปอย่างแรง
เขายืนอยู่ใต้ชายคา ริมฝีปากสั่นระริกกล่าวแก้ตัว:
"นั่นเป็นสมบัติที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ..."
ไม่มีใครฟัง
ทหารชุดเกราะเหล็กเพียงแต่จัดใส่หีบ หามออกไป