ย่านตะวันออก ถนนที่เจริญรุ่งเรืองที่สุด
คฤหาสน์ของโจวเหยียนหยูครอบคลุมพื้นที่ถึงครึ่งถนน
ประตูใหญ่ทาด้วยชาดสูงสามจั้ง หน้าประตูมีสิงโตหินตั้งตระหง่านดูน่าเกรงขาม
ป้ายพระราชทาน "ซื่อสัตย์ สุจริต ขยัน" เหนือประตู สะท้อนแสงสลัวในยามเช้า
ขณะนี้ ประตูใหญ่ปิดสนิท
หลังประตูมีไม้ท่อนกลมเท่ากำปั้นสองต้นค้ำไว้
ขบวนทหารเกราะเหล็กจอดอยู่ที่ปากตรอก
ทั้งตรอกเต็มไปด้วยชุดเกราะสีดำ ตั้งแต่หัวตรอกจรดท้ายตรอก แน่นหนาจนลมหายใจแทบผ่านไม่ได้
คบเพลิงยังไม่ดับ แสงสีส้มเต้นระริกบนหมุดประตูสีชาด สลับสว่างไหว
หัวหน้าร้อยครัวที่นำทัพไม่เอ่ยปาก
ยกมือขวาขึ้น
สะบัดไปข้างหน้า
ทหารเกราะเหล็กสามนายก้าวไปพร้อมกัน
เคียงบ่าเคียงไหล่ หลังตึงแน่น
พร้อมกันพุ่งชนบานประตู
ครั้งแรก
"ตุบ——"
เสียงอู้อี้ดังจนผนังตรอกสั่นสะเทือนเศษปูนร่วงหล่น
บ่าวในบ้านตกใจถอยหลังพรวดสามก้าว
ครั้งที่สอง
"แคร๊ก——"
เสียงไม้คานร้าวดังชัดเจนเสียดหู
รอยแตกค่อยๆ ลามจากกลางสู่สองข้าง
ครั้งที่สาม
"ตูม!"
ไม้คานหักครึ่ง
ประตูใหญ่สองบานถูกพุ่งชนจนปลิว เข้ากระแทกพื้นอิฐเขียวในลานบ้าน เศษไม้กระเด็นกระจาย
ทหารเกราะเหล็กหลั่งไหลเข้าสู่ลานหน้า
เสียงโลหะเสียดสีอื้ออึงราวน้ำเชี่ยว ท่วมทั่วคฤหาสน์
ดั่งกระแสน้ำ ไหลบ่าเข้าทุกเรือน
บ่าวไพร่คุกเข่ากราบพื้นเต็มลาน
ก้มหน้างุดลงกับอก ไม่กล้าเงยหน้า
สาวใช้นั่งหมดแรงตามมุมกำแพง บางคนร้องไห้ บางคนตกใจจนตัวแข็ง แม้แต่เสียงร้องก็ไม่ออก
องครักษ์สองสามคนกำดาบไว้แน่น มองทหารเกราะเหล็กแล้วมือก็คลาย ดาบ "กราว" หล่นลงพื้น
โจวเหยียนหยูยืนอยู่หน้าประตูห้องหนังสือ
ชุดขุนนางชั้นเอกปักนกกระเรียน หมวกขุนนางสวมเรียบร้อย หนวดเคราเลียบไว้เป็นระเบียบ
เขาดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีมาสิบกว่าปี คลื่นลมใหญ่โตอะไรที่ไม่เคยเห็นมาก่อน?
เขาบอกตัวเองว่า ใจต้องมั่นคง
แต่ขาใต้ชุดยาวสั่นแทบจะยืนไม่อยู่
เขาเคยเห็นทหารกองทัพปักกิ่ง เสื้อผ้าขาดวิ่น หอกขึ้นสนิม
เขาเคยเห็นทหารกองทัพกวนหนิง เกราะชำรุด หน้าตาเปื้อนฝุ่น
เขาเคยเห็นทหารกองทหารองครักษ์ ตั้งท่าสวยงาม ดูดีแต่ไร้ประโยชน์