สามวันต่อมา ใต้กำแพงเมืองเซวียนฟู่
ทหารลาดตระเวนกลิ้งกลุ้มวิ่งเข้าไปในจวนผู้บัญชาการทหาร
เสียงแหบแห้งจนแตก:
“รายงาน——! กองขนเงินของราชทูตมาถึงแล้ว! ห่างจากเมืองไม่ถึงสามลี้!”
เจ้าเช่าเจียวนำบรรดาแม่ทัพรีบขึ้นไปบนหอประตูเมือง
เพิ่งทรงตัวได้ ก็มองเห็นท่ามกลางกลุ่มฝุ่นบนถนนสายใหญ่สุดลูกหูลูกตา มีชุดเกราะเหล็กสีดำทะมึนเคลื่อนตัวออกมา
สิ่งแรกที่โผล่หัวออกมาคือ ขบวนทหารราบเกราะหนัก
รองเท้าเหล็กกระทบพื้น
ทุกย่างก้าวก้าวตรงจังหวะเดียวกันเป๊ะ
เสียงอู้อี้ราวกับค้อนหนัก ทุกทีทุบลงบนกลางอกผู้คน
เศษดินบนกำแพงเมืองร่วงหล่นกรอบๆ
ทหารหนุ่มคนหนึ่งถือทวนไม่อยู่ “ปัง!” ทวนหลุดมือกระแทกพื้นอิฐ
เสียงกังวานท่ามกลางความเงียบสงัด ยิ่งเสียดหูนัก
ชุดเกราะเหล็กห่อหุ้มตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างมิดชิด
หน้ากากเหล็กปิดบังทั้งใบหน้า เหลือเพียงดวงตาที่ไร้ความรู้สึกนึกคิดเป็นคู่ๆ
ทั้งขบวนเคลื่อนพล ไม่ได้ยินเสียงใครพูดแม้แต่คนเดียว
มีเพียงเสียงโลหะของเกราะเสียดสีกัน และเสียงรองเท้าเหล็กกระทบพื้นอู้อี้
ราวกับกำแพงเหล็กที่เคลื่อนที่ได้ กำลังค่อยๆ รุกไล่เข้ามา
หลังขบวน มีเกวียนเงินสามร้อยคันเรียงรายยาวเป็นเส้น
สองข้างทางของขบวนรถ ทหารม้ามังกรหิมะใหญ่เรียงเป็นแถวเดียว
ทั้งคนทั้งม้าสวมเกราะ หอกมังกรทอแสงเย็นเยียบต้องแสงตะวัน
หลังทหารม้าแต่ละนาย ยังมีม้าศึกสำรองตามมาอีกสองตัว
กองทหารม้าหนึ่งพันห้าร้อยนาย ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงม้าร้องสักครั้ง
มีเพียงเสียงกีบเหล็กกระทบพื้นดินดังสนั่น สั่นสะเทือนจนฝ่าเท้าชา
บนหอประตูเมือง เงียบกริบราวกับความตายในบัดดล
ทหารรักษาชายแดนเฒ่าผู้รบมาครึ่งชีวิต
เคยเห็นทหารม้าเหล็กมองโกล เคยเห็นบาเหยียล่าพวกแมนจู
แต่ยามนี้ กลับพากันตะลึงงันไปหมด
บางคนกุมอิฐบนช่องกำแพงแน่น ข้อนิ้วซีดขาว
บางคนอ้าปากค้าง นานเท่าไรก็หุบไม่ลง
หวังเอ้อ เบียดตัวอยู่ท่ามกลางเหล่าทหาร ขนมแป้งรำในมือหล่นลงพื้นโดยไม่ทันรู้สึกตัว
เขารบมาห้าปี
ไม่เคยเห็นกองทัพแบบนี้มาก่อน
นี่มันทหารที่ไหน?
นี่คือกำแพงเหล็กที่สามารถบดขยี้ทุกสิ่งทุกอย่างให้ราบคาบ