เสียงกลองศึกรัวจนแผ่นดินสั่นสะท้าน
บนเนินสูง ตัวเอ้อกุ่นควบม้าจอดนิ่ง
เสื้อคลุมสีดำปลิวไสวตามลมดังพึ่บพั่บ
เขาจ้องแนวทัพของทัพหมิงอยู่นานถึงครู่ใหญ่
ปลายนิ้วกำด้ามดาบโค้งแน่น จนข้อนิ้วซีดขาว
เลือดซิบออกมาตามรอยนิ้วที่เสียดสี แต่เขากลับไม่รู้สึกตัว
"รอช้าต่อไปไม่ได้แล้ว"
ตัวเอ้อกุ่นเอ่ยขึ้น เสียงเย็นเฉียบราวก้อนน้ำแข็งกระแทกหน้า
"รอไปอีกครึ่งปี ไท่จื่อผู้บ้าคลั่งนั่นอาจฝึกทหารเกราะหนักได้ถึงหนึ่งแสนนาย ตอนนั้นเราจะรักษาเหลียวตงไว้ไม่ได้แม้แต่น้อย"
"ศึกวันนี้ ไม่ย่ำเมืองทงโจวราบแล้วเข้าครองลุ่มแม่น้ำกลาง ก็ต้องกลิ้งกลับไปล่าสัตว์ที่เฮถูอาลา"
"ไม่มีทางที่สาม"
เขาชักดาบโค้งออกมาอย่างรวดเร็ว
ฟันกลับหลังหนึ่งที
ราวเหล็กข้างกายขาดสะบั้นเป็นสองท่อน
ใบหน้าตัวเอ้อกุ่นเปรอะฝุ่น แต่แววตากลับเจิดจ้าน่าหวาดกลัว
เสียงตะโกนดังราวฟ้าผ่าลงบนเนินสูง ก้องไปทั่วทั้งแนวรบ
"ออกคำสั่ง! แปดธงแมนจูหกธงรุกเต็มกำลัง!"
"แปดธงมองโกลโอบสองปีก ฮั่นแปดธงกับกองทัพกวนหนิงถมแนวหน้า!"
"ผู้ใดบุกถึงธงแม่ทัพทัพหมิงก่อน ได้เป็นเปย์เล่อ รับรางวัลเงินหมื่นตำลึง!"
"ผู้ใดขี้ขลาดถอยหลัง—ทหารถูกตัดหัว นายทัพตั้งแต่หัวหน้าหน่วยขึ้นไป รับโทษร่วมทั้งตระกูล!"
"วันนี้ตีทัพหมิงไม่แตก ใครก็อย่าหวังได้มีชีวิตกลับไป!"
เสียงเขาสัตว์ดังแหลมสะเทือนใจ
กองทัพแปดธงกว่าหนึ่งแสนนายขยับเขยื้อน
ธงสารพัดสีพลิ้วไหวเป็นทะเลสีดำ ดาบและทวนต้องแสงตะวัน ส่องประกายเย็นวาบตา
กีบม้าควบกระหึ่มจนฝุ่นคลุ้งบดบังฟ้า ทั่วเส้นขอบฟ้าทิศเหนือเต็มไปด้วยทหารม้าเหล็ก
ราวคลื่นยักษ์ซัดฝั่ง พุ่งชนแนวทัพหมิงอย่างหนักหน่วง
ค่ายรถทัพหมิงยิงปืนใหญ่ก่อน
ปืนใหญ่ฝรั่งสองร้อยกระบอกระเบิดเสียงกัมปนาทพร้อมกัน
ลูกเหล็กพุ่งเข้าใส่แนวรุก เลือดเนื้อและศรหักกระเด็นปนเศษไม้ปลิวว่อน
ปาวอีอาฮาที่วิ่งนำหน้าสุดล้มตายเป็นแถว ๆ
เลือดกระเซ็น ลอยเป็นหมอกแดงกลางอากาศ
ยิงได้เพียงครึ่งชั่วยาม
เสียงปืนใหญ่ก็เงียบลงครึ่งหนึ่ง
ปืนใหญ่กว่าเจ็ดสิบกระบอกระเบิดที่ลำกล้อง
ลำกล้องแดงก่ำจนหยดเหล็กละลายเป็นสาย
มือพลปืนที่ยัดดินปืนเข้าไป ถูกความร้อนลวกจนหนังพลิก เผยให้เห็นกระดูกขาวโพลน
"ท่านแม่ทัพ! ปืนใหญ่จะทนไม่ไหวแล้ว!"