แปดธงมองโกลที่ปีกขวาบุกเป็นระลอกที่สองแล้ว
สายฝนลูกธนูถาโถมเข้ามาเป็นระลอก ๆ เล็งไปที่ใบหน้าและลำคอเป็นพิเศษ
หวังต้าจู้ถูกธนูที่ไหล่ หัวลูกธนูฝังลึกในเนื้อ ขยับตัวเมื่อไหร่ก็เจ็บแปลบไปทั้งร่าง
เขาหักด้ามธนูด้วยเสียงกร๊อบ เลือดไหลซึมตามรอยเกราะลงมา
ไม่สนใจ
หอกยาวในมือกำแน่นไม่คลาย
ที่เอวแขวนหัวคนไว้แล้วสองหัว
สี่สิบตำลึง
พอจ่ายค่าเล่าเรียนสำนักหนังสือให้ลูกชายได้สองปี
ถ้าฟันเพิ่มอีกหนึ่งหัว ก็จะได้ซื้อล่อเข้าบ้านเพิ่มหนึ่งตัว
เขายิ่งสู้ก็ยิ่งมีแรง
พลถือธงข้าง ๆ ถูกธนูยิงทะลุแขนซ้าย
เสาธงสั่นไหว
เขากัดฟัน ใช้มือขวาพาดเสาธงขึ้นบ่า เอาหลังพิงกับโล่ ประคองไว้สุดชีวิต
ธงยังไม่ล้ม ขบวนก็ไม่สลาย
เลือดเปื้อนเสาธงแดงฉาน แต่กลับไม่ร้องแม้แต่คำเดียว
เจียงเซียงถือดาบ ยืนอยู่หน้าขบวนที่สุด
ใบหน้าถูกคมลูกธนูบาดเป็นรอยเลือดไหลอาบคาง
เขาฉีกผ้าแถบหนึ่งพันแผลอย่างส่งเดช แม้แต่คิ้วก็ไม่ได้ขมวด
ทหารองครักษ์เตือนให้เขาหลบไปข้างหลัง
เขาด่าไปคำหนึ่ง:
"หลบอะไรกัน!"
"แม่ทัพใหญ่อย่างข้าถอยแล้ว ทหารจะเอาชีวิตเข้าสู้หรือ!"
ปากด่าแต่ในใจกลับร้อนรุ่ม
ตระกูลเจียงของเขารักษาเมืองต้าถงมาสามชั่วอายุคน
สู้กับมองโกล สู้กับโจรร่อนเร่ สู้กับพวกแมนจู
ความดีความชอบที่สั่งสมไว้สูงเทียมคานเรือน
แต่ราชสำนักเคยให้อะไรเขาบ้าง?
หักเบี้ยหวัดทหาร ขุนนางฝ่ายบุ๋นคอยขัดขวาง ชนะก็ไม่มีรางวัล แพ้ก็ถูกลงโทษ
จะได้เป็นขุนนางมีบรรดาศักดิ์?
คิดก็ไม่กล้าคิด
ธรรมเนียมบรรพบุรุษของราชวงศ์ต้าหมิง หากไม่มีผลงานศึกอันยิ่งใหญ่เพื่อแผ่นดิน จะไม่พระราชทานบรรดาศักดิ์