เลือดของนายทัพที่ถูกสังหารยังไม่ทันเย็นลง
ตัวเอ้อกุ่นลงจากเนินสูง
ธงเหลืองขอบที่เขาควบคุมด้วยตนเอง เคลื่อนมาประจำอยู่ด้านหลังปีกซ้าย
ชุดเกราะสีเหลืองสดใส โดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางทะเลดำสนิท
ธงอันดับหนึ่งของแปดธง กองทหารองครักษ์ของมหาข่าน อาวุธสังหารชิ้นสุดท้ายที่ต้าชิงเก็บไว้
แม้แต่ตอนบุกด่านเข้าปล้นเสบียงยังไม่ยอมนำออกมาใช้
แต่วันนี้ ระดมทั้งหมดมาแล้ว
"บุก!"
ตัวเอ้อกุ่นชูดาบ เสียงคำรามก้องจนทหารองครักษ์รอบข้างเจ็บแก้วหู
ทหารบาเหยียล่าแห่งธงเหลืองขอบ ดั่งหมาป่าหิวโหยถล่มเข้าใส่ แทงทะลวงเข้าสู่แนวรบของทหารฉินอย่างแรง
ขวานฟาดใส่โล่ดังปึงปัง สะเทือนจนฝ่ามือปริแตก
หอกแทงใส่เกราะสะเก็ดไฟกระเด็น กระเด็นใส่หน้าคนเต็มไปหมด
แนวรบของทหารฉิน ปรากฏการถอยร่นที่เห็นได้ด้วยตาเปล่าเป็นครั้งแรก
"ท่านแม่ทัพใหญ่! รับไม่ไหวแล้ว!"
นายพลกลิ้งมาถึงเท้าของซุนชวนถิง ครึ่งศรีษะเปื้อนเลือด:
"นายกองเปลี่ยนไปเจ็ดรุ่นแล้ว! หอกหักหมดแล้ว! ถ้าฝืนต่อคนจะหมดกองทัพ!"
ซุนชวนถิงสวมเกราะสีดำ เปื้อนเลือดไปทั้งตัว
เขาไม่พูดอะไร
ชักกระบี่ออกแล้วเดินตรงไปยังแนวหน้า
ทหารองครักษ์สามร้อยคนสุดท้ายถูกส่งเข้าสมทบทั้งหมด
"ข้าเองก็ยืนอยู่ตรงนี้"
เสียงของซุนชวนถิงแหบแห้งราวกับกระดาษทรายขัด:
"แนวรบถอยหนึ่งก้าว จงตัดหัวข้าก่อน"
ธงผู้บัญชาการใหญ่เคลื่อนตามเขาไปข้างหน้า