ปีกซ้ายถูกบดขยี้
ศพทับถมกันเป็นภูเขาสูงตระหง่าน
เบื้องหน้ากองทัพฉิน ศพทหารชิงทับซ้อนกันเป็นชั้นๆ เลือดสดชะล้างดินเหลืองจนอ่อนนุ่ม
ย่างเท้าเหยียบลงไป เลือดข้นหนืดไหลทะลักเข้าเต็มพื้นรองเท้า เหนียวหนืดลื่นปรื๊อ กลิ่นคาวเลือดโชยเข้าจมูกจนแทบขาดใจ
กองทหารองครักษ์บาเหยียล่าแห่งธงเหลืองแท้และธงเหลืองประดับขอบ ยังคงบ้าคลั่งระดมโจมตี
ระลอกหนึ่งล้มลง อีกระลอกหนึ่งเข้าแทนที่
พวกเขาคือทหารกล้าตายที่เก่งกาจที่สุดของแมนจู เคยตะลุยทั่วทั้งนอกด่านโดยไร้คู่ต่อสู้
ด้วยการจู่โจมที่ไม่กลัวตาย บีบให้ทหารฉินต้องยันกันมาถึงตอนนี้
กระบี่ในมือซุนชวนถิง ใบมีดหักพังจนกลายเป็นฟันเลื่อย
นับครั้งไม่ถ้วนที่ฟันฝ่าเกราะกระดูก ทลายกะโหลกศีรษะ ใบมีดบิ่นงอ ขยับเพียงนิดก็สั่นระริก
แขนขวาทั้งแขนชาแข็งมานาน กล้ามเนื้อเจ็บปวดถึงขีดสุด ทุกครั้งที่ฟันกระบี่ออกไป เจ็บปวดราวกับฉีกร่าง
ใบหน้าเปื้อนเลือดแห้งกรัง ลูกเลือดไหลรินตามคางหยดลงไม่ขาด เกราะติดลูกธนูหักสองดอก แผ่นเหล็กบุ๋มลึก สั่นสะเทือนจนกระดูกไหล่ปวดร้าว
เขาเหนื่อยอ่อนจนสิ้นแรง มิอาจสู้ต่อได้ ทว่ายังคงกัดฟันอดทนด้วยความทรนงแห่งราชวงศ์ต้าหมิง
ถอยไม่ได้! แม้เพียงครึ่งก้าวก็ถอยไม่ได้!
ท่ามกลางจังหวะที่ทั้งกองทัพกำลังจะหมดแรง!
แผ่นดิน! สะเทือนอย่างรุนแรง!
ครืนๆๆ——!!
ไม่เหมือนเสียงกีบม้าที่สับสนอลหม่านของกองทัพชิง เสียงกีบม้าที่เป็นระเบียบ หนักหน่วง ราวกับฟ้าร้องครืนครางกลิ้งมาจากด้านข้างสมรภูมิ!
สงบนิ่ง! ดูดุดัน! หายใจไม่ออก!
ทุกย่างกีบที่ลงสู่พื้น แผ่นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษเนื้อและเลือดบนกองศพยังกระเด็นกระดอนตาม!
ซุนชวนถิงเงยหน้าขึ้นทันใด รูม่านตาหดเกร็ง!
ปลายม่านควันดินปืน!
กระแสเหล็กสีเงินขาวแสบตา พุ่งทะลวงควันและฝุ่นออกมา!
ทหารม้ามังกรหิมะใหญ่สามพันนาย ขบวนรบรูปลิ่มสมบูรณ์แบบ เกราะเหล็กสะท้อนแสงอาทิตย์ ม้าขาวเยือกเย็นดั่งน้ำค้างแข็ง!
ประหนึ่งลิ่มเหล็กกล้าแสนแกร่งตกลงมาจากฟ้า เล็งเป้าช่องโหว่ปีกข้างของธงเหลืองประดับขอบอย่างแม่นยำ!