ธงขาวแท้ แตกสลายแล้ว
ทหารม้ามังกรหิมะใหญ่สามพันนายบดขยี้ผ่านแนวรบ
ดั่งคันไถเหล็กร้อนแดงเสียบลงในดินดำที่แข็งเป็นน้ำแข็ง
ทุกหนทุกแห่งที่ผ่านไป
หลงเหลือเพียงซากศพ
หอกหัก
เกราะที่จมอยู่ในโคลนปนเลือด
ตัวโต๋วถูกทหารองครักษ์ประคองขึ้นม้า แล้วพาหนีไปทางเหนือ
หมวกเหล็กร่วงหายไปที่ไหนไม่รู้แล้ว
ผมเผ้ายุ่งเหยิง
ใบหน้าเปรอะไปด้วยเลือดและโคลน
เขาอ้าปากตะโกนเสียงแหบแห้ง แทบจะเปล่งเสียงไม่ออก
เสียงเพิ่งจะหลุดจากปาก
ก็ถูกเสียงร้องไห้โฮของทหารที่แตกพ่ายและเสียงกีบม้าบดขยี้จนแหลกละเอียด
ไม่มีใครฟังเขา
ชีวิตแทบจะเอาตัวไม่รอดแล้ว
ใครจะไปสนใจอะไรท่านไท่จื่อน้อย
ทหารที่แตกพ่ายราวกับน้ำท่วมที่พังเขื่อน
พุ่งชนเข้าไปในแนวรบของธงน้ำเงินประดับ
หน้าธงน้ำเงินประดับ
หัวหน้ากองร้อยท่าฮากำลังชักดาบออกตรวจตราสังหารผู้ที่ขัดขืน
เพิ่งจะฟันทหารที่หนีทัพคนหนึ่งที่วิ่งตรงมาข้างหน้าล้มลง
เลือดกระเซ็นเต็มหน้า
เขาเงยหน้าขึ้น
สีหน้าซีดขาวราวกับกระดาษในพริบตา
ทหารที่แตกพ่ายเป็นทะเลดำทะมึนไหลบ่าเข้ามาทางนี้
มองไม่เห็นสุดปลายทาง
“หยุด! ใครกล้าหนีอีก จะฟันทิ้ง!”
ท่าฮายกดาบขึ้นตะโกนก้อง
ไม่มีใครสนใจ
ทหารที่แตกพ่ายราวกับคนเสียสติพุ่งชนไปข้างหน้า
บางคนเพื่อจะแย่งม้าตัวเปล่า
แทงดาบเข้าที่หลังของเพื่อนร่วมรบตนเอง
บางคนล้มลงกับพื้น
ในพริบตาถูกเท้านับไม่ถ้วนเหยียบย่ำลงไปในโคลน
แม้แต่เสียงร้องครวญยังไม่ทันได้ส่งออกมา
ทหารของกองกำลังตรวจตราถูกเบียดจนเซถลาไปมา
ฟันก็ไม่ทัน
มีหัวหน้ากองหนึ่งถูกทหารที่แตกพ่ายเบียดล้ม
กีบม้าเหยียบผ่านกลางอกโดยตรง
หมดลมหายใจตรงนั้นเลย
หัวใจของท่าฮากระตุกวูบ
เขาหันไปมองที่มั่นของชาวมองโกลโดยไม่รู้ตัว
เพียงแค่สายตานั้น
เลือดทั้งกายเย็นเยียบราวกับถูกแช่น้ำแข็ง
ทหารม้าของคอร์ชิน ขยับแล้ว
ไม่ใช่รุกไปข้างหน้า
แต่บังคับม้าหันหัวกลับ
ถอยไปทางเหนือ
เงียบเชียบ
แม้แต่เขาสัตว์ยังไม่ได้เป่า
หน้าแนวรบ
ไท่จี๋อูเค่อซานแห่งคอร์ชินหยุดม้าอยู่กับที่
มองเห็นภาพทั้งหมดนี้ชัดเจนถ้วนทั่ว
เขามองเห็นทหารที่แตกพ่ายของธงขาวแท้หลั่งไหลเข้ามาราวกับน้ำขึ้นด้วยตาตนเอง
มองเห็นธงน้ำเงินประดับถูกทหารที่แตกพ่ายของฝ่ายตนเองเบียดจนกระจัดกระจาย