ภายในห้องประชุมของห้ากองทัพผู้บัญชาการทหารสูงสุด วุ่นวายจนกลายเป็นหม้อต้มเดือดไปแล้ว
เสียงแช่งด่าสะท้อนกับเสาและคาน ก้องกังวานไปทั่ว
จูฉุนเฉินตาแดงก่ำ กระชากเคราหงอกของปานเหวินคนหนึ่งลงมาอย่างสุดแรง เจ็บจนปานเหวินเฒ่าต้องก้มตัวลงโอดโอยเสียงหลง
สิบอวิ้นเจินถีบโต๊ะสี่เหลี่ยมพลิกคว่ำไปครึ่งหนึ่ง ถ้วยชามเศษเครื่องกระเบื้องกระเด็นกระจายเต็มพื้น น้ำแกงไหลนอง
ทายาทติ้งกั๋วกงยกจานหมึกต้วนหยานขึ้น แขนแกว่งสูงราวกับจะทุ่มลงบนหัวอัครมหาเสนาบดี
ถ้อยคำหยาบคายด่าทอไปถึงบรรพบุรุษสิบแปดรุ่น ปนกับหมึก น้ำชา เศษเครื่องกระเบื้อง ถูกสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ
ความโกรธเคืองที่ขุนศึกผู้มีเกียรติอัดอั้นมาหลายเดือน บัดนี้ได้ระบายออกมาหมดบนหัวเหล่าขุนนางฝ่ายพลเรือน
ต่างคนต่างหน้าแดงคอแดง อยากจะฉีกพวกขี้ขลาดที่เอาแต่ปัดความรับผิดชอบพวกนี้กินทั้งเป็นให้จงได้
ในจังหวะที่วุ่นวายถึงขีดสุดนั้นเอง
"แคร่ก——"
ประตูห้องประชุมหนาโต ถูกผลักเปิดออกจากด้านนอกอย่างช้า ๆ
แสงแดดเที่ยงวันสาดส่องตามช่องประตูเข้ามา แตกเป็นเสาแสง
ฝุ่นธุลีปลิวว่อนอยู่ในแสงสว่าง
ความอึกทึกภายในห้อง ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นคว้าคอไว้ ดับลงในทันใด
เสียงด่าหยุดลง
เสียงตะโกนเงียบหาย
มือที่ชูกลางอากาศ เท้าที่ถีบออกไปครึ่งทาง นิ้วที่กระชากเคราล้วนแข็งค้างอยู่กับที่
หน่วยเสื้อคลุมทอผ้าสองแถว เดินต่อแถวเข้ามา
ชุดปลาบินทอด้วยลายเมฆ สะท้อนแสงเย็นเฉียบภายใต้ตะวัน
ปลอกดาบซิ่วชุนที่คาดเอวกระทบกับเกราะ ดังกังวานเบา ๆ
ผู้นำคือพันเอกหน่วยเสื้อคลุมทอผ้า ใบหน้าเย็นชาดั่งเหล็กกล้า ก้าวย่างมั่นคง