กองทัพเคลื่อนทัพไปทางตะวันออก
แสงอรุณทอดเฉียงผ่านถนนหลวง ฉายเงายาวบนทุ่งนาที่ปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง
ใบหญ้าเหลืองกรอบเกาะด้วยเกล็ดน้ำแข็ง ถูกแสงอาทิตย์ยามเช้าฉาบเป็นสีทองระยิบระยับ สายลมพัดผ่าน เกล็ดน้ำแข็งสีเงินร่วงหล่นลงมาดังพรึ่บ
กีบม้าเหยียบย่ำลงไป เกิดเสียงกรอบแกรบละเอียด
ขบวนทัพยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา
กองหน้านำผ่านอำเภอซานเหอไปแล้ว กองกลางกำลังเคลื่อนถึงกึ่งกลาง กองหลังและกองเกวียนเสบียงยังอยู่ไกลออกไปนอกเมืองทงโจว ระหว่างหัวท้ายห่างกันกว่าสิบลี้
กองทัพเทพมังกรเปิดทาง ทหารหนักสามพันนายแบ่งกันรักษาปีกสองข้าง ทหารม้ามังกรหิมะใหญ่คุ้มกันกองกลาง ขบวนทัพเหยียบย่างบนพื้นดินเยือกแข็งเคลื่อนไปอย่างมั่นคง
จูฉือล่างควบม้านำอยู่แถวหน้ากองกลาง เสื้อคลุมสีดำปลิวสะบัดตามลม แสงอาทิตย์ยามเช้าตกลงบนบ่าและหลังของเขา ฉาบเป็นเงาสีทองเยือกเย็น
เหล่าแม่ทัพที่อยู่เคียงข้างต่างมีสีหน้าหม่นหมอง
ภาพความโหดร้ายของศึกเลือดที่ทงโจว ยังคงฝังอยู่ในความทรงจำของทุกคน
"ฝ่าบาท ชานไห่กวานเกรงว่าจะเป็นกระดูกแข็งที่ยากจะเคี้ยวได้"
ซุนชวนถิงกำแส้ม้าแน่น ข้อนิ้วซีดขาว น้ำเสียงหนักอึ้ง "กำแพงเมืองนั้นสูงกว่าสามจั้ง หนาถึงสองจั้ง ก่อด้วยปูนขาวผสมแป้งเหนียวแน่นหนาราวกับเหล็กกล้า ปืนใหญ่แดงที่พวกเรามีอยู่ ลูกกระสุนเหล็กทึบยิงไป อย่างมากก็เพียงสลัดหินแตกออกไม่กี่ก้อน หากจะระดมยิงให้พัง อย่างน้อยต้องยิงทั้งวันทั้งคืนห้าหกวัน ต้องเอาชีวิตทหารเข้าไปอุดช่องโหว่"
เจียงเซียงที่อยู่ข้าง ๆ พยักหน้าตาม ฟันกัดแน่น เส้นกรามตึงเป็นสันแข็ง
"ศึกที่ทงโจว ความเร็วในการยิงปืนใหญ่ช้าเกินไป พวกแมนจูอาศัยช่วงเว้นวรรคของการยิงปืนใหญ่บุกขึ้นมา พวกพ้องต้องเอาชีวิตเข้าไปอุดช่องโหว่ ดาบฟันจนม้วนก็ใช้หอกแทง หอกหักก็ใช้ฟันกัด ปืนใหญ่หลายกระบอกแตกกลางลำกล้อง พวกพ้องถูกแรงระเบิดจนเนื้อหนังแหลกเหลว..."