จูฉือล่างเก็บความดุดันในแววตาลงบ้าง
มือยังคงจับกระบี่ ทว่าสายตากวาดมองเหล่าขุนนางที่หมอบกราบแน่นพื้น
น้ำเสียงสงบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยอานุภาพที่มิอาจท้าทาย
“อัครมหาเสนาบดีว่าการกระทรวงการคลัง”
“กระหม่อม...กระหม่อมอยู่พ่ะย่ะค่ะ!”
อัครมหาเสนาบดีว่าการกระทรวงการคลังคลานถลาไปข้างหน้าสองก้าว ศีรษะก้มต่ำถึงที่สุด
“กองทัพสี่ทัพ ต้องการเงินเดือนทหารสามล้านตำลึง เสบียงห้าแสนชั่ง ข้าจะออกจากคลังส่วนพระองค์ให้”
“ภายในสิบวัน เจ้าจงกำกับดูแลด้วยตนเอง ให้ทหารเกราะหนักเป็นผู้คุ้มกันขนส่ง หน่วยเสื้อคลุมทอผ้าตรวจสอบตลอดเส้นทาง”
“เงินทุกตำลึง ข้าวทุกเมล็ด ต้องตกถึงมือทหารและราษฎรโดยตรง ห้ามผ่านมือนายทัพหรือขุนนางผู้ใดแม้แต่คนเดียว”
เขาหยุดเล็กน้อย เสียงเรียบเฉยราวไม่ใส่ใจ แต่กลับทำให้ผู้ฟังขนหัวลุก:
“กล้ายักยอกเงินหนึ่งตำลึง ทั้งครอบครัวเจ้าเนรเทศไปไหหลำ กล้ายักยอกข้าวหนึ่งชั่ง ทั้งตระกูลเจ้าต้องโทษประหาร”
“ขาดไปหนึ่งตำลึง เอาศีรษะลูกชายเจ้ามาให้ข้า”
“หากนายทัพคนใดกล้าขัดขวาง ก่อเรื่อง ก็รายงานตรงถึงเสิ่นเหลียน”
“ทหารม้ามังกรหิมะใหญ่จะสั่งสอนพวกเขาให้รู้ว่า อะไรคือระเบียบ”