วันที่เจ็ด
ด่านถงกวน
ฟ้าสางรำไร
ซุนชวนถิงยืนอยู่บนหอสูงของกำแพงเมือง
มองไปยังถนนใหญ่ทางทิศตะวันออก
ว่างเปล่า
ไม่มีอะไรเลย
ไม่มีเกวียนอาหาร
ไม่มีกองหนุน
มีเพียงสายลมที่พัดพาเศษดินสีเหลืองเข้ามา
แสบจนปวดตา
ในมือของเขากำจดหมายฉบับหนึ่งไว้
กระดาษจดหมายถูกเขาขยำจนยับย่น
มุมกระดาษขาดรุ่งริ่ง
ตัวอักษรบนนั้น เขาจำได้ขึ้นใจแล้ว
อย่าออกรบ
ยืนหยัดป้องกันด่านถงกวนไว้ให้มั่น
รอข้าก่อน
เจ็ดวันแล้ว
อาหารก็ยังมาไม่ถึง
คนก็ยังมาไม่ถึง
เขาป้องกันไว้แล้ว
เขารอแล้ว
แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา
หูข้างซ้ายของเขาเริ่มมีเสียงอื้ออีกครั้ง
เป็นโรคที่ติดมาจากคุกหลวง
เมื่อไหร่ที่ร้อนใจ ก็จะได้ยินไม่ชัด
เขาใช้มือแหย่เข้าไปในหู
ไม่ได้ผล
ยังคงก้องกังวานอยู่
เหมือนผึ้งนับหมื่นตัวบินว่อนอยู่ในโพรงหู
นายทัพรองที่อยู่ข้างหลัง แตกแยกกันทะเลาะกันเป็นวงกว้าง
ทะเลาะกันมาเกือบชั่วยามแล้ว
"หัวหน้าเสนาธิการ! รออีกไม่ได้แล้ว!
นี่มันเป็นแผนหลอกลวงชัดๆ!
มีเหตุผลอันใดกันที่จะรวบรวมเงินหลายล้านเหลียงได้ภายในสามวัน?
แม้แต่ฮ่องเต้ฉงเจินยังไม่มีปัญญา แล้วไท้จื่ออายุสิบห้าปีจะมีฤทธิ์เดชเช่นนี้ได้อย่างไร?"
"ใช่แล้ว! ราชสำนักเคยพูดจาจริงสักกี่ครั้ง?
บอกว่าจะจ่ายเงินเดือนทหาร สุดท้ายก็ไม่มี
บอกว่าจะส่งกองหนุน สุดท้ายก็ไร้วี่แวว
ครั้งนี้ก็ต้องหลอกพวกเราอีกแน่นอน!
ก็แค่อยากให้พวกเราตายต้านทานอยู่ที่นี่ เพื่อถ่วงเวลาให้เมืองหลวง!"
"หัวหน้าเสนาธิการ! เปิดประตูเมืองเถิด!
ถ้ารอต่อไป พี่น้องทั้งกองทัพต้องอดตายกันหมดแน่!
หลี่จื้อเฉิงมีทหารหกแสนนาย ส่วนพวกเรามีแค่ทหารหิวโหยสามหมื่น ป้องกันไว้ไม่ไหวหรอก!
ยอมแพ้ บางทีอาจมีทางรอดก็ได้!"
"หุบปาก!"
ซุนชวนถิงหันตัวอย่างรวดเร็ว
เสียงไม่ดัง แต่แฝงไปด้วยอำมหิตเย็นยะเยือก
ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด
หนวดเคราตกกระเซอะ เต็มไปด้วยเศษฟาง
สีหน้าซูบผอม หนักหนากว่าทหารเสียอีก
แต่แววตา ยังคงแข็งกร้าว
ดั่งศิลา
"ใครกล้าพูดเรื่องยอมแพ้อีก ประหารเด็ดขาด"
นายทัพรองหลายคนเงียบปาก
แต่ท่าทีไม่ยอมแพ้ สิ้นหวัง และความแค้น ที่ซ่อนไว้ไม่อยู่
พวกเขาติดตามซุนชวนถิงมาสิบปี
ไม่เคยเห็นหัวหน้าเสนาธิการในสภาพแบบนี้มาก่อน
เขาก็กำลังฝืนทน