โจมตีกำแพงเมืองอยู่นานครึ่งชั่วยาม ใบหน้าของหลิวจงหมินก็มืดทะมึนลง
กองหน้าถูกต้านตรึงไว้ที่ด้านนอกประตูตะวันออกอย่างแน่นหนา เดินหน้าไม่ได้แม้ก้าวเดียว
ศพทับถมกันสูงยิ่งกว่าเกวียนกำบัง กลายเป็นทางลาดศพเฉียงๆ อยู่ใต้เชิงกำแพง
ผิดปกติ
ผิดปกติเกินไปแล้ว
เมื่อวานตอนโจมตีเมือง กองทัพหมิงก็สู้ต้านเช่นกัน แต่นั่นเป็นการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของคนใกล้ตาย
เกาทัณฑ์ยิงบ้างประปราย น้ำมันเดือดหกเทอย่างเสียดาย บันไดปีนปักขึ้นไปก็ไม่มีใครผลัก
แต่วันนี้ ต่างกันราวฟ้ากับดิน
สายฝนลูกธนูหนาแน่นราวตั๊กแตนระบาด น้ำมันเดือดเทลงมาโดยไม่คิดเสียดาย ท่อนไม้และก้อนหินทิ้งถล่มลงมาไม่ขาดสาย พอขว้างจนหมดก็รื้ออิฐกำแพงเมืองขว้างลงมาอีก
ราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่กลัวตาย และไม่คิดคำนวณราคาเท่าใดทั้งสิ้น
สิ่งที่ทำให้หลิวจงหมินขนลุกยิ่งกว่า คือเสียงตะโกนกู่ร้องบนกำแพงเมือง
เขาตั้งหูฟังอยู่นานหลายอึดใจ ในที่สุดก็ได้ยินชัด
ไม่ใช่ "ต้าหมิงจงเจริญ" ไม่ใช่ "ปกป้องถงกวน"
แต่เป็น "ห้าตำลึง! ห้าตำลึง!"
"ห้าตำลึงอะไรกัน!" เขาคำรามใส่ทหารองครักษ์ข้างกาย น้ำลายกระเด็นเต็มหน้า
ทหารองครักษ์เพิ่งกลับจากการสืบข่าวด้านหน้า หายใจหอบหนัก เสียงแหบพร่า:
"ท่านแม่ทัพ! สืบได้ความแล้ว!
เป็นคำสั่งขององค์ไท่จื่อจอมปลอมเมื่อคืนนี้เอง!
รักษาเมืองได้หนึ่งวัน จ่ายเงินห้าตำลึงให้ทุกคน!
ตัดหัวศัตรูได้หนึ่งหัว ให้รางวัลสิบตำลึง! ตายแล้ว จ่ายเงินช่วยเหลือให้ครอบครัวสามร้อยตำลึง!
พวกเขา...พวกเขาไม่ได้รักษาเมือง พวกเขากำลังหาเงินหากินอยู่!"
หลิวจงหมินเดือดพล่านทันที
เขาถีบโล่ข้างตัวล้มคว่ำ โล่กระแทกพื้นดังครืน ฝุ่นคลุ้ง: