บนกำแพงเมือง ทหารฉินได้จัดแถวพร้อมแล้ว
ทุกช่องเชิงเทินมีคนยืนประจำ ทุกหอสังเกตการณ์มีหน้าไม้ติดตั้งไว้
ดวงตาของพวกเขาไม่ใช่ความว่างเปล่ารอความตายเหมือนสองวันก่อนอีกต่อไป
มันสว่างไสว
มันเร่าร้อน
เหมือนเปลวไฟสองก้อนที่ลุกโชนอยู่ในเบ้าตา
ซุนชวนถิงยืนอยู่บนจุดสูงสุดของหอประตูเมือง
สายลมยามเช้าพัดเสื้อคลุมของเขาสะบัดพลิ้ว
เขาชักดาบประจำกายออกมา ใบดาบสะท้อนแสงอรุณทอแสงเจิดจ้าจนแสบตา
ดวงตาหลายพันคู่บนกำแพงเมืองต่างจ้องเขม็งไปที่เขา
เขากล่าวขึ้น
เสียงไม่ดังนัก แต่กลับลอดผ่านสายลมเข้าไปถึงหูของทุกคน
"พี่น้องทั้งหลาย!"
"ข้ารู้ว่าพวกเจ้าอดโหยมานาน ข้ารู้ว่าพวกเจ้าเบื่อหน่ายการโดนค้างเบี้ยเลี้ยง"
"ข้ารู้ว่าพวกเจ้าในใจต่างแช่งชัก—แช่งราชสำนัก แช่งองค์ฮ่องเต้ แช่งโลกอันแสนเลวทรามนี้!"
บนกำแพงเมืองเงียบกริบ
บางคนก้มหน้าลง บางคนกำด้ามหอกแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
"แต่พวกเจ้าอย่าลืม พวกเจ้าคือทหารฉิน!"
"คือทหารฉินที่เคยไล่ล่าหลี่จื้อเฉิงจนหนีกระเจิง ทำให้โจรร่อนเร่ขวัญผวา!"
"คือทหารที่หลู่เซียงเซิงเคยคุม คือทหารที่หงเฉิงโฉวเคยคุม!"
"คือทหารที่เก่งกาจที่สุดในต้าหมิง!"
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเสียงก็พุ่งขึ้นอย่างฉับพลัน ดุจฟ้าผ่าลงมาบนหัวเมือง:
"ก่อนหน้านี้ราชสำนักทำไม่ถูกต่อพวกเจ้า ข้าวไม่ให้ เงินไม่จ่าย ปล่อยให้พวกเจ้าอดท้องรบ"
"บัดนี้ ฝ่าบาทไท่จื่อส่งข้าวมา ส่งเงินมาแล้ว!"
"ไท่จื่อมีรับสั่ง—"
"รักษาเมืองหนึ่งวัน เพิ่มเงินให้คนละห้าตำลึง"
"ตัดหัวศัตรูหนึ่งศีรษะ รางวัลสิบตำลึง"