เวลาย้อนกลับไปสามวัน
กลิ่นคาวเลือดจากการบีบบังคับข้าวในห้องประชุมยังไม่จางหายไปในสายลม
ข่าวได้แพร่สะพัดไปทั่วทุกคฤหาสน์ใหญ่ในเมืองหลวงราวกับฟ้าผ่า
องค์รัชทายาทสำเร็จราชการ
บุกประตูซวนอู๋ในยามค่ำคืน กักบริเวณฮ่องเต้
มีดจี้คอขุนนางทั้งปวง ฟันอี้ชื่อ (ผู้ตรวจการ) แห่งตู๋ฉายหยวนทันที
ให้เวลาสามวัน ต้องส่งข้าวส่งเงินตามระดับบรรดาศักดิ์
ขาดหนึ่งโต่ว (หน่วยตวง) ฆ่าทั้งครอบครัว
ขาดหนึ่งตำลึง ประหารสามโคตร
ไม่มีใครคิดว่านี่คือเรื่องตลก
แต่ก็ยังมีคนที่ยังยึดมั่นในความหวังสุดท้าย
เล่อโหวแห่งเจียติ้งโจวขุย เป็นคนแรกที่ไม่เชื่อ
เพิ่งถูกส่งกลับถึงจวน เขายังไม่ทันเช็ดเลือดบนใบหน้า ก็ตะโกนสั่งให้เตรียมเกี้ยว
“เข้าวัง! ไปประตูซีฮวา! ข้าจะพบฮองเฮา! พบฮ่องเต้!”
บาดแผลที่คอยังเจ็บ แต่ความโกรธกลบความเจ็บปวด
เขาไม่เชื่อว่าตนเองเป็นพระสัสสุระ (พ่อตา) ของฮ่องเต้ เป็นตาของไท่จื่อโดยตรง
เจ้าหนูพันธุ์ห่านั่นจะกล้าฆ่าเขาจริงหรือ?
ฮองเฮาเป็นลูกสาวแท้ๆ ของเขา ยังไงก็ต้องไม่ทนดูเขาถูกบีบจนตาย
ฮ่องเต้ยังอยู่ที่ตำหนักเฉียนชิง ยังไงก็ต้องไม่ทนดูไท่จื่อทำตามอำเภอใจ
คนหามเกี้ยววิ่งตรงไปที่ประตูซีฮวา
เพิ่งถึงหน้าประตูวัง ยังไม่ทันเปิดม่านเกี้ยว ดาบโม่สองเล่มก็ไขว้กั้นอยู่ตรงหน้า
ทหารชุดเกราะเหล็กที่สวมหน้ากากดำ เสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง:
“ไท่จื่อมีพระราชโองการ ปิดประตูวังชั้นใน ผู้ใดห้ามเข้าออก
จงถอยไป”
“ตาบอดหรือไง!”
โจวขุยเปิดม่านเกี้ยว ยืนอยู่บนขอบเกี้ยว ชี้หน้าด่าทหารเกราะเหล็ก
“ข้าคือเล่อโหวแห่งเจียติ้ง! เป็นบิดาแท้ๆ ของฮองเฮา! เป็นตาของไท่จื่อ!
เจ้ายังกล้าห้ามข้า?!”
ทหารเกราะเหล็กไม่ขยับ
ดาบโม่เล่มนั้นยื่นไปข้างหน้าอีกครึ่งนิ้ว
คมดาบเย็นเฉียบแนบไปกับลำคอของโจวขุย
ทับลงบนบาดแผลเมื่อเช้าพอดี
ทำให้โจวขุยเจ็บจนสูดลมหายใจเย็นๆ
“พระราชโองการไท่จื่อ
ผู้ใดบุกรุกประตูวัง ฆ่าได้ไม่เว้นโทษ
แม้แต่พระสัสสุระก็เช่นกัน”
คมดาบกดลงอีก เลือดไหลซึมออกมาทันที ไหลตามคมดาบหยดลงมา
โจวขุยหน้าซีด แต่ยังฝืนใจตะโกน:
“ข้าจะพบไท่จื่อ! ข้าจะพบลูกสาวข้า!