ทั้งเมืองปักกิ่งพลุ่งพล่านขึ้นอย่างสิ้นเชิง
จากเมืองตะวันออกถึงเมืองตะวันตก จากเมืองใต้ถึงเมืองเหนือ
ทุกถนนหนทางใหญ่เล็ก ล้วนมีเกวียนขนเสบียงและเงินทองแล่นสัญจร
เกวียนล่อ เกวียนม้า เกวียนวัว
แม้กระทั่งเกวียนหุ้มผ้าสีดำของตระกูลใหญ่ ต่างถูกถอดหลังคาเพื่อเร่งวางกระสอบข้าว
คันแล้วคันเล่า ต่อท้ายกันเป็นทางยาวสิบกว่าลี้
จากลานประตูอู่เหมิน เรียงยาวไปจนถึงปากประตูเมือง
กลางวัน ล้อเกวียนหมุนคว้าง ฝุ่นตลบฟุ้ง
สารถีหวดแส้ เสียงแหบแห้งตะโกน:
“หลีกทาง! รีบหลีกทาง! ช้าไปเดี๋ยวหัวขาด!”
กลางคืน โคมไฟคบเพลิงต่อกันเป็นแถวไฟมังกรยักษ์ สะท้อนท้องฟ้าครึ่งฟากแดงฉาน
สารถีผลัดกันเวรไม่ผลัดเกวียน คนพักแต่เกวียนไม่หยุด
กัดขนมปังแห้งไปควบเกวียนไป ตาขาวแดงก่ำไปทั้งลูก
ชาวบ้านสองข้างทางพากันหลบอยู่ใต้ชายคามอง
อยู่อย่างไร้ชีวิตมาทั้งชาติ ยังไม่เคยเห็นเสบียงมากมายและเงินทองมากมายขนาดนี้
“ตายแล้ว นี่มันเท่าไรกัน? กองกันเป็นภูเขาอย่างนั้น!”
“ได้ยินว่าล้วนเป็นของที่ขุนนางขุนศึกต้องควักออกมา! องค์ชายรัชทายาทเอามีดจ่อให้ส่ง!”
“เมื่อก่อนฝ่าบาททรงเรี่ยไร แทบทุกคนร้องห่มร้องไห้บ่นจนตัวจน แต่บัดนี้กลับควักออกมาหมดเกลี้ยง!”
“องค์ชายรัชทายาทผู้นี้...เป็นคนโหดเหี้ยมจริงๆ!
ขุนนางพากันกลัวจนปานนั้น ชีวิตของพวกเราสามัญชน คงจะดีขึ้นบ้างก็เป็นได้”
ชาวบ้านวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ บ้างตกตะลึง บ้างสะใจ
ไม่มีใครสงสารเหล่านายขุนนางเลย
หลายปีมานี้ ขึ้นภาษีสามฉบับ ถลกหนังประชาชน
ราษฎรถูกบีบจนต้องขายลูกขายเตี่ยว
เงินทองในเรือนของนายขุนนางล้นจนขึ้นรา
บัดนี้ถูกบีบให้คายออกมา ไม่มีใครไม่รู้สึกสะใจ
ไม่มีใครรู้ว่า เหล่านายขุนนาง
ข้างหนึ่งก็ตรากตรำขนเสบียงและเงินทองอย่างสุดชีวิต
อีกข้างหนึ่งก็แช่งชักจูฉือล่างอยู่ในใจเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง
แช่งว่าท่านเป็นทรราช แช่งว่าโหดร้ายทารุณ แช่งว่าทำการขัดต่อวิถีธรรม