ทหารแปดธงฮั่นที่เหลือรอด เหยียบย่างบนซากศพของพวกพ้อง บุกฝ่าจนมาถึงแนวหน้ากระสุนปืนใหญ่ที่ยังยิงกระหน่ำไม่ขาด
ลูกเหล็กตกใส่กลุ่มคนเป็นระยะ กระจายละอองเลือดเป็นละอองฝอย
ไม่มีใครอยากยืนตากลูกกระสุนกลางลานกว้าง
ทุกคนตาแดงก่ำพุ่งชนเข้ากับแผงบังของกองเกวียน
"ปัง!" เสียงดังสนั่น
แผงไม้ด้านหน้าที่สุดถูกชนจนแตกเป็นรอยแยก
ผู้คนกว่าสิบคนออกแรงเบ่งพร้อมกัน "แคร่ก!" แผงแถวหน้าสุดแหลกสลายเป็นเศษไม้
ช่องโหว่กว้างครึ่งจั้งปรากฏขึ้น
ปืนใหญ่ฝรั่งในกองเกวียนยังยิงอยู่ ปากกระบอกปืนตรงเข้าหาช่องโหว่พอดี
ทหารแปดธงฮั่นที่วิ่งนำหน้าสองสามคน ถูกกระสุนลูกปรายยิงทะลุร่างในพริบตา ล้มลงข้างช่องโหว่
แต่คนข้างหลังไม่อาจหยุดได้
ถอยก็ต้องเจอกระสุน ตายแน่
บุกเข้าไปบางทีอาจรอด
พวกทาสรับใช้หลายพันคน เบียดเสียด ตะโกนโหวกเหวก ไหลทะลักเข้าทางช่องโหว่
คนเหยียบคน คนเบียดคน คนข้างหลังดันคนข้างหน้า คลุ้มคลั่งราวเสียสติพากันกรูเข้าไป
ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียว: บุกเข้าไป บุกเข้าไปก็ไม่ต้องเจอกระสุนแล้ว
ช่องโหว่แน่นขนัดจนไม่มีที่แม้แต่จะหันตัว
ทหารเสริมแถวหน้าของกองทัพหมิงถอยสองก้าว เปิดทางให้ตำแหน่งปืนใหญ่ และเปิดทางให้ตำแหน่งขบวนดาบมั่วด้วย
ทหารแปดธงฮั่นที่วิ่งนำหน้า เพิ่งก้าวเท้าเข้าไปครึ่งก้าว
จู่ ๆ ตรงหน้าก็มืดลง
หลังแผงบัง ไม่มีความโกลาหลอย่างที่คาดคิด
มีเพียงกำแพงสีดำทึบหนึ่งเดียว
สิ่งแรกที่ปรากฏ คือ บ่าเกราะดำ
จากนั้น ก็เป็นคมดาบมั่วที่แวววาว สูงยิ่งกว่าคน
แล้วก็เป็นทหารทั้งแถวทั้งตอน ห่อหุ้มด้วยชุดเกราะเหล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า
สามพันคน ยืนเรียงรายอยู่หลังแผงบัง
ไร้เสียง
ไร้เสียงกู่ร้อง
แม้เสียงลมหายใจก็ไม่อาจได้ยิน