ทหารแปดธงฝ่ายฮั่นแตกพ่ายเป็นพวกแรก
เบื้องหน้ากำแพงเหล็กที่ไล่ฟันคน เบื้องหลังคือดาบของกองกำลังตรวจตรา
ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็ล้วนแต่ความตาย
ไม่รู้ใครร้องตะโกนขึ้นมาก่อนว่า "หนี!"
คนที่เหลือแตกตื่นกันชั่วพริบตา หันหลังกลับวิ่งหนีเอาชีวิตรอด
ทหารที่แตกพ่ายหลั่งไหลกลับมาอย่างน้ำทะเล ร่ำไห้ร้องเรียกพ่อเรียกแม่ ทิ้งหมวกทิ้งเกราะ
พุ่งเข้าชนกับแนวหน้าของกองทัพกวนหนิงที่กำลังรุกตามเข้ามาพอดี
ขบวนทัพกองทัพกวนหนิงปั่นป่วนไปชั่วขณะ
ม้าศึกตกใจคนล้มม้าล้ม
ใต้ธงผู้บัญชาการกองทัพกวนหนิง
อู๋ซานกุ้ยมองทหารที่แตกพ่ายวิ่งกรูเข้ามา ใบหน้าซีดเขียว
เมื่อหันไปมองกำแพงดาบโม่ที่ค่อยๆ รุกไล่เข้ามา หัวใจบีบรัดด้วยความเจ็บปวด
บุกสองระลอก เขาสูญเสียทหารม้ากวนหนิงไปกว่าสองพันนาย
ล้วนเป็นทหารเก่าที่ติดตามเขามาหลายปี
หากบุกต่อไปอีก
ทหารม้าเหล็กสามหมื่นนายที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต คงต้องมลายหายไปกับกำแพงเหล็กนี้ทั้งหมด
ไร้ซึ่งกำลังพล เขาก็ไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไป
ตัวเอ้อกุ่นสามารถบีบเขาตายได้ง่ายดาย จูฉือล่างก็เช่นกัน
"ถอย!"
"รีบถอย!"
เขาคำรามสั่งการ เสียงแหบพร่า ปนเปื้อนความจนตรอก
"กองทัพกวนหนิงจัดแถวถอยทัพ!"
"ให้ทหารแปดธงฝ่ายฮั่นที่แตกพ่ายกระจายไปสองปีก! อย่าพุ่งชนแนวทัพหลักของเรา!"
ทหารองครักษ์เป่าเขาสัญญาณถอยทัพทันที
ทหารม้ากวนหนิงที่เหลือรอดราวกับได้รับการอภัยโทษ หมุนหัวม้าควบหนี
ระหว่างควบหนีก็ขับไล่ทหารที่แตกพ่ายให้กระจายไปสองข้างทาง หวาดเกรงว่าจะถูกทำให้ขบวนทัพปั่นป่วน
ทหารแปดธงฝ่ายฮั่นไร้ผู้ดูแล บ้าคลั่งวิ่งหนีเข้าสู่แนวทัพหลักของกองทัพชิง
บางคนถูกศพที่ล้มอยู่สะดุด ยังไม่ทันลุกขึ้นก็ถูกคนข้างหลังเหยียบย่ำข้ามไป แม้แต่เสียงร้องครวญยังไม่ทันได้ส่งออกมา
ธงล้มลง
ขบวนทัพแตกสลาย
หมวกเกราะอาวุธทิ้งเกลื่อนกลาดตลอดทาง น่าอเนจอนาถดั่งสุนัขที่ถูกไล่ต้อน