ซุนชวนถิงออกคำสั่งเพียงหนึ่งเดียว เสียงก้องกังวานดั่งระฆังทองสัมฤทธิ์
เชลยกลุ่มแรกถูกบังคับด้วยปลายหอกให้เดินลงไปยังก้นหลุมลึก
ทาสติดครัวเรือนแถวหน้าขาอ่อนปวกเปียกดั่งเส้นก๋วยเตี๋ยว หายืนแทบไม่ไหว
ทหารกองทัพเทพมังกรจับที่ต้นคอฉุดกระชากไป ดั่งลากสุนัขตาย แล้วถีบให้ล้มลงไปก้นหลุม
เสียงร้องโหยหวนสั้นและแหลมคม ก่อนจะถูกกลบด้วยดินเหลือง
คนที่สอง คนที่สาม คนที่สิบ...
ผู้คนถูกผลักลงไปราวกับต้มเกี๊ยว
เสียงร้องไห้ เสียงโหยหวน ปนเปกันเป็นอลหม่านผุดขึ้นจากก้นหลุม
มาถึงคิวหน่วยหนิวลู่หน้าแผลเป็น
ทหารเก่าเหลียวตงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ชี้หน้าเขา เสียงเย็นเยียบดังถูกชุบด้วยน้ำแข็ง:
"ใช่เขา
เมื่อวานในค่ายเชลย ใช้ภาษาแมนจูโอ้อวดการเข่นฆ่าล้างเมืองเหลียวตง ข่มขืนหญิงฮั่น
พูดว่าหญิงฮั่นผิวเนียน ร้องไห้เพราะกว่าผู้หญิงหนี่ว์เจิน"
หน้าแผลเป็นหันขวับทันที
เขาจำทหารเก่าคนนี้ได้——คือคนที่ยืนอยู่ริมแถว สายตาเย็นชาเมื่อวานนี้
ที่แท้เขาฟังออก!
ที่แท้เขาได้ยินหมดทุกคำ!
ถึงเพียงนี้ เขาไม่ร้องขอชีวิต กลับผ่าเสี้ยวปากที่เปื้อนเลือด ยิ้มอย่างดุร้ายและบ้าคลั่ง:
"ก็ข้าทำเอง! ผู้หญิงหมาฮั่น เล่นแล้วมันก็..."
พูดยังไม่ทันจบ
ทหารเก่าหน้าเย็นชาโบกมือหนึ่งที
ทหารกองทัพเทพมังกรสองนายพุ่งเข้าไป จับแขนเขามิดชิด