เสียงกรีดร้องอันแหลมคมของหน้าแผลเป็นผู้เป็นหนิวลู่ร่วงลงก้นหลุม ประหนึ่งก้อนน้ำแข็งตกลงไปในน้ำมันเดือดพล่าน
ทั้งสนามระเบิดขึ้นในพริบตา
“อะไรนะ?!”
“พูดบ้าอะไร! เป็นไปไม่ได้!”
จอบเหล็กในมือใครบางคนหล่นกระทบพื้นโคลนดังลั่น มือชาไปหมด
บางคนขาอ่อนแรงทรุดฮวบลงนั่งกับพื้น กางเกงเปียกโชกไปหมด กลิ่นคาวฉุนปนกับกลิ่นดินกระจายไปทั่ว
อีกคนตาแดงก่ำคลานไปที่ขอบหลุม พึ่งจะเอื้อมมือจับขอบหลุม ปลายหอกอันเย็นเฉียบก็จ่อมาที่กลางหน้าผาก
ปลายหอกแทงทะลุผิวหนัง เลือดไหลตามหน้าผากลงมา บังคับให้เขาล้มระเนระนาดกลับไปก้นหลุม
ความตื่นตระหนก แผ่กระจายราวโรคระบาด กลืนกินทั้งหลุมขนาดใหญ่ในพริบตา
ไม่มีใครขุดดินอีกแล้ว
หลุมลึกเกินความสูงคนหนึ่งคน ผนังหลุมตรงและเรียบลื่น นอกจากการฝังคนแล้ว ไม่มีประโยชน์อื่นใดอีก
ทหารแปดธงแมนจูเองก็แตกตื่น
ความอหังการและดูถูกเหยียดหยามเมื่อครู่ แตกสลายไปเกินครึ่ง
ทุกคนหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก แต่ยังกัดฟันรักษาความเย่อหยิ่งสุดท้ายไว้ เบียดกันเป็นกลุ่มเพื่อให้กำลังใจกัน
บางคนตะโกนเสียงดังจนเสียงสั่น:
“จะตื่นตระหนกไปใย! พวกฮั่นไม่กล้าฆ่าพวกเรา!”
“พวกเรายอมสวามิภักดิ์! พวกเราคุ้นเคยภูมิประเทศเหลียวตง ช่วยพวกเขาตีกลับไปได้!”
“ฆ่าพวกเราแล้วพวกเขาจะได้อะไร? อย่างมากก็แค่ลงโทษให้เป็นกรรมกร!”
ยิ่งตะโกนดัง ใจยิ่งกลวงโบ๋
พวกเขาบุกเข้ามาในด่านห้าหกครั้ง เลือดที่ติดมือ บาปที่ก่อไว้ ตัวพวกเขารู้ดีกว่าคนอื่น
แต่พวกเขายังคงยึดมั่นกับความหวังริบหรี่สุดท้าย—
คนฮั่นมีนิสัยให้ความสำคัญกับคุณธรรมความชอบธรรม รับการยอมจำนนอยู่เสมอ รักชื่อเสียงที่สุด
แค่ยอมก้มหัวสวามิภักดิ์ ก็คงมีทางรอดบ้าง