ค่ายใหญ่เมืองทงโจว อาทิตย์อัสดงย้อมฟ้าเป็นสีเลือด
กองทัพสองแสนห้าหมื่นตั้งค่ายยาวต่อเนื่องหลายสิบลี้ ไฟจากกองฟืนทอดยาวจากริมคลองไปจนถึงเชิงเขา มองแต่ไกลราวกับทางช้างเผือกที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน ธงน้อยใหญ่ปลิวสะบัดต้องสายลมยามเย็น — ธงดำสนิทของทัพฉิน ธงแดงขอบดำของเซวียนฟู่ ธงแดงเข้มของต้าถง ธงเขียวของจี้เจิ้น ธงเหลืองของมณฑลซานซี ธงน้ำตาลของเหยียนซุย ธงน้ำเงินของกู้หยวน ธงของกองกำลังชั้นนำทั้งเจ็ดหัวเมืองแบ่งสีชัดเจน สุดท้ายก็หลอมรวมไปสู่ธงมังกรเหลืองขององค์ไท่จื่อที่กองกลางค่าย ความชัดเจนนั้นแฝงไว้ซึ่งไอสงครามที่ทับถมหายใจแทบไม่ออก
หน้ากระโจมแม่ทัพ ทหารองครักษ์ของแต่ละหัวเมืองกำลังประชันเชิงกันเงียบ ๆ
ทหารม้าเซวียนฟู่พิงเสาประตูค่ายลับมีดอยู่ ปลายมีดต้องไฟสะท้อนวาบแสบตา ทหารต้าถงกับทหารจี้เจิ้นจ้องตากันเพื่อแย่งที่ยืนนานถึงครึ่งเค่อ มือทั้งคู่ต่างกุมด้ามมีดไว้แน่น
จนกระทั่งเสียงเย็นชาของเจ้าหน้าที่ส่งคำสั่งดังออกมาจากในกระโจม “รับสั่งองค์ไท่จื่อ แม่ทัพใหญ่ทุกหัวเมืองเข้าไปประชุมในกระโจม ทหารองครักษ์ทั้งหมดจงหยุดอยู่ที่เดิม”
ทหารองครักษ์ทุกค่ายที่เมื่อครู่ยังตั้งท่าจะเปิดศึกกันอยู่ต่างเงียบกริบในพริบตา พร้อมใจกันถอยหลังไปครึ่งก้าว
ไม่มีผู้ใดกล้าฝ่าฝืนรับสั่งขององค์ไท่จื่อ
ภายในกระโจมแม่ทัพจุดเทียนสว่างไสว
แผนที่ผืนใหญ่แขวนอยู่ตรงกลาง ทางหลวง ท่าข้าม และเนินเขาตั้งแต่ชานไห่กวานถึงเมืองทงโจวถูกกำกับไว้อย่างละเอียดยิบ จูฉือล่างนั่งอยู่หลังโต๊ะแม่ทัพ ปลายนิ้วทุบลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา จังหวะไม่เร่งไม่รวน ดุจตอกย้ำลงบนหัวใจของทุกคน