เจียงเซียงอ้าปากค้าง ครึ่งคำก็ไม่หลุดออกมา
รายงานศึกด่านถงกวน พวกเขาพลิกอ่านแล้วอ่านอีกหลายสิบรอบ ใครก็คิดไม่ออกว่าสามพันคนจะชนะหกแสนได้อย่างไร แต่ความจริงมันอยู่ตรงหน้า กองทัพหลายแสนของหลี่จื้อเฉิง ถูกเด็กหนุ่มคนนี้ตีแตกไปแล้วจริง ๆ
จูฉือล่างไม่ให้เวลาพวกเขาได้ย่อย ปลายนิ้วไล้ลงไปตามแผนที่ผืนใหญ่ น้ำเสียงมั่นคงดั่งเหล็ก ทุกประโยคกระแทกลงบนจุดที่เป็นจริง
“พวกเจ้ากลัวทหารม้าแปดธงบุกทะลายแถว ข้ามีเตรียมการไว้พร้อมแล้ว”
“หนึ่ง ข้ามีทหารม้ามังกรหิมะใหญ่สามพัน กองทหารม้าเหล็กกวานหนิงยังสู้ได้ตรง ๆ จะไปกลัวแปดธงธงน้ำเงินแท้ของมันไปไย”
“สอง ข้านำกองเกวียนปืนฝรั่งสองร้อยคัน พร้อมปืนนกกระจอกหนึ่งพันกระบอก กางออกมาคือกำแพงเคลื่อนที่ ทหารม้าชนไม่ทะลุ”
“สาม ทหารราบเกราะหนักถือดาบมั่วสามพัน นายี่สิบเฉพาะตัดขาม้า กองทัพหลี่จื้อเฉิงบุกหลายรอบยังเจาะไม่เข้า แล้วทหารตัวเอ้อกุ่นจะมีขาเพิ่มจากหลี่จื้อเฉิงสักสองขาหรือ”
“ความเกรียงไกรของทหารราบเกราะหนัก ข้าน้อยขอเป็นพยาน”
ซุนชวนถิงเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงหนักแน่นมีพลัง
“ศึกด่านถงกวนครั้งนั้น ข้าน้อยเห็นกับตา กระบวนทหารราบเกราะหนักของฝ่าบาท กลางทุ่งสมรภูมิ ล้วนเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของทหารม้า”