ผู้คนด้านล่างต่างสูดลมหายใจเย็นเยียบพร้อมกัน
เสียงคนกลืนน้ำลายชัดเจนเป็นพิเศษ
หลี่เหยียนหยุดชะงัก เพิ่งยื่นนิ้วที่สองออกมา
"อย่างที่สอง ความวิปริ—"
"วิปริตบ้าอะไร!"
หนิวจินซิงก้าวไปข้างหน้าอย่างกระทันหัน เสียงรองเท้าเหยียบเศษเครื่องถ้วยแตกดังกร้วม
เขาอัดแน่นไปด้วยความขุ่นเคืองมานานแล้ว
จวี่เหรินที่เข้ามาสมทบกลางคัน อาศัยที่อ่านหนังสือออกไม่กี่ตัว ก็ทำตัวใหญ่โตต่อหน้าราชาปล้นทุกวัน
เขาเหลือบตามองหลี่เหยียนแวบหนึ่ง น้ำเสียงประชดประชัน
"คำพูดของท่านหลี่ ข้าไม่ชอบฟังนัก! อะไรวิปริตไม่วิปริต ข้าเห็นว่าท่านถูกกองทัพหมิงขู่จนขวัญหนีดีฝ่อมากกว่า!
ปิดบังไว้บ้างเข้าใจหรือไม่? จงใจปล่อยข่าวมาข่มขวัญผู้คน!
คิดว่าเป็นตดขององค์พญามังกร—มีฤทธิ์นักรึ!"
ซ่งเซี่ยนเช่อรีบตามทัน ลูบเคราแพะสองสามเส้น ยิ้มไม่ถึงตา
"ว่าไปก็ใช่ ทหารม้ามังกรหรือปืนใหญ่ก็ช่าง มีมากน้อยเพียงใด? พวกเราหลายแสนคน ต่อให้คนละฉี่ครั้งเดียวก็ราดดับก้อนเหล็กพวกนั้นได้แล้ว
ท่านหลี่ อย่าทำให้คนอื่นมีกำลังใจแล้วดับกำลังใจพวกเราเองเลย"