เมืองทงโจว แท่นสั่งการ
จูฉือล่างเหยียบขอบแท่นไว้ด้วยเท้าข้างหนึ่ง
กระบี่ที่คาดเอวห้อยเฉียงลง
ครั้งหนึ่งที่ชักออกจากฝัก ก็ไม่เคยเก็บกลับอีก
คราบเลือดบนคมกระบี่ยังสะท้อนแสงสีน้ำตาลคล้ำ
เบื้องล่างแท่น
ทหารสองแสนห้าหมื่นนาย เงียบกริบไร้เสียง
ปีกซ้ายคือทหารฉิน ชูธงดำ ปีกขวาคือทหารจี้เจิ้น ชูธงเขียว
ทอดยาวจากซ้ายไปขวาหลายลี้ สุดลูกหูลูกตา
สายลมโกรกธงศึกปลิวพึ่บ ๆ
ลมหายใจของคนสองแสนห้าหมื่นรวมกันเป็นหนึ่ง ดั่งเสียงฟ้าร้องอึมครึมที่กลิ้งอยู่ใต้ดิน
ไม่มีใครเอ่ยปาก
ทหารสื่อสารหลายร้อยนายตัวตรง แววตาทั้งหมดจับจ้องไปที่ชายในชุดดำบนแท่นนั้น
เบื้องหลังเขา แผนที่ผืนใหญ่ห้อยตระหง่าน
เมืองที่วงด้วยพู่กันแดง ตัวเลขที่เขียนด้วยพู่กันแดง
ทุกขีด ทุกเส้น คือเลือดของชาวฮั่น
เขากล่าวขึ้น
เสียงไม่ดังนัก
ทหารสื่อสารสามร้อยนายเบื้องล่างพร้อมใจกันทวนคำ เสียงคลื่นซัดออกไปเป็นชั้น ๆ
“ผู้ที่ยืนอยู่ตรงนี้——”
“มีทหารฉินที่บุกมาจากมณฑลส่านซี ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากดาบของโจรร่อนเร่!”
“มีทหารรักษาชายแดนที่ยืนหยัดมาเป็นสิบปี มือกร้านเป็นปมจากแรงง้างธนู!”
“มีทหารเก่าของกองทัพปักกิ่งที่ติดตามข้าบุกจากเมืองหลวงไปถึงด่านถงกวน แล้วบุกกลับมา อกประดับเหรียญผลงานศึกจากด่านถงกวน!”
“และยังมีทหารใหม่ที่เพิ่งวางจอบมาไม่ถึงสามเดือน แผลเลือดพุพองที่มือยังไม่ทันแตก!”
ทหารเก่าแถวหน้าลูบเหรียญทองแดงที่อกโดยไม่รู้ตัว
ปลายนิ้วคลึงผ่านลวดลายนูนต่ำ
ทหารใหม่กำหอกยาวในมือแน่น
ข้อนิ้วขาวซีด
กระบี่ของจูฉือล่าง “ปัง” กระแทกเข้ากับขอบแท่น
ประกายไฟวาบหนึ่ง
เสียงพลันสูงขึ้นทันใด
“ที่มาต่างกัน!”
“เกราะที่สวมต่างกัน!”
“แต่วันนี้ที่ยืนอยู่ตรงนี้——”