เมื่อเสียงโห่ร้องเริ่มสงบลง
จูฉือล่างยกมือขึ้น
ทั่วทั้งสนามเงียบสนิทในพริบตา
แม้สายลมก็หยุดนิ่ง
น้ำเสียงของเขาหนักอึ้งราวภูเขาทับทรวงกดทับอยู่บนหัวใจของทุกคน
“พวกเจ้าจงเงยหน้ามองเมืองทงโจว”
“มองเมืองหลวงที่อยู่เบื้องหลัง”
“มองต้นหวยโบราณที่หัวหมู่บ้าน มองสุสานบรรพชนบนภูเขา มองศาลบรรพชนในลานบ้าน”
“พวกเจ้าล้วนเติบโตมาภายใต้สิ่งเหล่านี้”
เขาหยุดชั่วครู่
สายตาคมดั่งดาบกราดไปทั่วทุกใบหน้า
“หากศึกนี้พ่ายแพ้ ทหารม้าแปดธงของตัวเอ้อกุ่นบุกข้ามทงโจว พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น?”
“เมืองหลวงจะถูกสังหารหมู่”
“บิดามารดาของพวกเจ้าจะถูกฟันทิ้งหน้าประตูบ้าน”
“ภรรยาและบุตรสาวของพวกเจ้าจะถูกกวาดต้อนเข้าค่ายแปดธงเป็นทาส ถูกข่มเหงจนหมดค่าก็ถูกทิ้งให้สุนัขกัดกิน”
“บุตรชายของพวกเจ้าจะถูกเชือกป่านมัดลากไปขุดแร่ที่เหลียวตงอย่างกับวัวควาย”
“หมู่บ้านนับร้อยแห่งรอบเมืองหลวงจะถูกเผาจนราบเป็นหน้ากลอง”
“ไร่นาที่บรรพบุรุษพวกเจ้าปลูกต่อกันมาหลายชั่วอายุคน จะถูกพวกธงยึดไปเป็นลานม้า”
“ศาลบรรพชนหน้าหมู่บ้านจะถูกเผาเป็นจุณ”
“สุสานบรรพชนบนภูเขาจะถูกขุด กระดูกของบรรพบุรุษถูกทิ้งข้างทางให้สุนัขป่ากัดแทะ”
“ทั่วเขตจื๋อลี่จะกลายเป็นลานม้าของพวกแมนจู”
“ซานตง ซานซี เหอหนาน ล้วนจะกลายเป็นแผ่นดินไหม้เกรียม”
“ชาวฮั่นทางเหนือของแม่น้ำแยงซีทั้งหมด ต้องโกนผมเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย ต้องเป็นทาสของพวกแมนจู!”
“บุตรชายของพวกเจ้า จะเป็นวัวเป็นม้าให้พวกธงไปชั่วลูกชั่วหลาน”
“หลานของพวกเจ้า จะต้องไว้เปียหางหมู คุกเข่าถวายกระโถนกลางคืนให้พวกธง แม้แต่แซ่ของตนเองยังไม่กล้าบอก”
“เหลนของพวกเจ้า จะต้องกราบไหว้เทพเจ้าหมูป่าของพวกแมนจู จนลืมไปว่าตนเป็นลูกหลานหยานหวง!”
“ศาลบรรพชนกลายเป็นคอกม้า”
“สุสานบรรพชนกลายเป็นไร่นา”
“แซ่เปลี่ยนเป็นแซ่แมนจู”
“สายเลือดถูกกวาดล้างจนสิ้น!”