หลังจากได้รับคำรับประกันจากสกุลกู้ แม่ตระกูลฟู่ก็กลับขึ้นเกวียนเทียมวัวด้วยสีหน้าโล่งใจ
เห็นว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว แต่กู้เนี่ยนยังไม่กลับมา นางก็อดไม่ได้ที่จะพูดแขวะว่า "หลี่อวี้ฉิน แกว่า กู้เนี่ยนคงจะเผ่นหนีไปพร้อมเงินแล้วหรือเปล่า?"
หลี่อวี้ฉินก็กำลังมองไปทางตัวเมืองเหมือนกัน นางหันขวับมาตอบว่า "ป้า กู้เนี่ยนบอกไว้แล้วค่ะว่า นางอาจกลับมาไม่ทัน ไม่ต้องรอนาง"
แม่ตระกูลฟู่หัวเราะเยาะ "ก็แกนั่นแหละที่เชื่อ! ได้เงินชดเชยมาแล้ว แถมสมุดเงินเบี้ยเลี้ยงก้อนโตของเจ้าโง่เหล่าซานก็ให้นางไปแล้ว แกว่าถ้าไม่หนีมันจะไปทำอะไร!"
ทันใดนั้น คนอื่น ๆ บนเกวียนก็เริ่มเสริม
"บ้านพวกแกจ่ายค่าชดเชยให้นางเท่าไหร่กัน? ในสมุดเงินเบี้ยเลี้ยงก้อนโตของเหล่าซาน บ้านแกมีเงินเท่าไหร่?"
พอพูดถึงเรื่องนี้ แม่ตระกูลฟู่ก็รู้สึกเจ็บใจขึ้นมา นางยกมือกางนิ้วออกมาด้วยความโมโห "ไม่ต่ำกว่าจำนวนนี้แน่"
"500 เหรอ?"
"ดูถูกใครกัน? ไอ้หมาขาวตาก่อนปลดประจำการเขาเป็นผู้พันนะ 5,000! 5,000 หยวน!"
ทุกคนพากันสูดลมหายใจเฮือก
"งั้นไม่หนีก็รอให้ฟ้ามืดสิ!"
"ไม่ต้องพูดถึงกู้เนี่ยนเลย เปลี่ยนเป็นแกเฝ้าคนเป็นอัมพาต แกจะหนีไหม?"
"กู้เนี่ยนนี่ก็จิตใจลึกซึ้งจริง ๆ แต่ก็นะ นางก็อาศัยฝีมือของตัวเองรีดเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้มาได้ไม่ใช่เหรอ?"
"เถียนเสี่ยวเฉ่า แกยังมีอารมณ์มายืนแขวะอยู่ได้ รีบกลับบ้านไปบอกเหล่าซานบ้านแก ให้ทำสมุดใหม่ เปลี่ยนรหัสซะ!"
"เปลี่ยนอะไรกัน สายไปแล้ว ในเมื่อคนเขาหนีไปแล้ว ก็ต้องถอนเงินไปเรียบร้อยแล้วแน่ ๆ! ยอมรับเคราะห์ซะ!"
"น่าสงสารฟู่จิ่งเฉินจริง ๆ เป็นอัมพาตติดเตียงอยู่แล้ว ยังถูกหลอกทั้งเงินทั้งใจอีก!"