กู้เนี่ยนไม่รู้ว่าลู่เหวินคิดอะไรอยู่ หลังจากตกลงขนาดเฟอร์นิเจอร์กับโหวอวี้ซานและจ่ายมัดจำไปห้าสิบหยวน เธอก็กลับบ้าน
ถึงบ้าน ดื่มน้ำแก้วหนึ่งแล้ว เธอถึงพูดกับฟู่จิ่งเฉินว่า "ฟู่จิ่งเฉิน นายรู้ไหมว่าเฟอร์นิเจอร์ที่ฉันสั่งไปราคาเท่าไหร่"
ฟู่จิ่งเฉินเดาว่า "สองร้อยหยวน?"
กู้เนี่ยนส่ายหน้า ยกสี่นิ้วขึ้นมาด้วยสีหน้าตกใจ "ตั้งสามร้อยหยวนนะ บวกกับบ้านที่เราสร้างอีก ประมาณการขั้นต่ำสุดก็พันสามร้อยต้าถังแล้ว"
ใครบอกว่ายุคนี้ค่าก่อสร้างถูก?
ออกมายืนหน่อยสิ จะไม่ตีให้เละเลย!
ฟู่จิ่งเฉินก็รู้สึกว่าแพง แต่ชาวบ้านทั่วไปก็ใช้เงินก้อนใหญ่กับการสร้างบ้านกับแต่งงานนี่แหละ
แถมบ้านที่พวกเขาสร้างยังเป็นบ้านอิฐสีเขียวหลังคากระเบื้องใหญ่อีก
เขาปลอบกู้เนี่ยนว่า "ต่อไปก็ไม่มีที่ให้ใช้เงินก้อนใหญ่แล้ว เบี้ยเลี้ยงของฉันก็พอกินพอใช้สำหรับเราสองคน"
กู้เนี่ยนเบะปาก "ก็แค่ไม่อดตาย"
"ฉันจะกินน้อยลง"
พอรู้สึกว่าสถานะของทั้งสองคนกลับตาลปัตร กู้เนี่ยนก็อดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้
"ฮ่าๆ ฟู่จิ่งเฉิน ตอนนี้นายก็ปลอบฉันเป็นแล้วนะ แต่นายกินน้อยไม่ได้นะ ต่อไปฉันยังต้องพึ่งนายอยู่"
พระเอกรีบก้าวขึ้นมาเร็วๆ สิ
ฟู่จิ่งเฉินยิ้มขมในใจ เขาเองก็อยากเลี้ยงดูและปกป้องกู้เนี่ยนไม่ใช่หรือ แต่เขาก็แค่ไอ้ขยะที่ต้องพึ่งพาคนอื่นไปทุกเรื่อง
"ฉันจะทำให้ดีที่สุด"
กู้เนี่ยนไม่ได้สังเกตอารมณ์ของเขา เธอลุกขึ้นพูดว่า "ฉันนวดหลังให้นายหน่อยดีกว่า ดีต่อร่างกายนายนะ"
ฟู่จิ่งเฉินหน้าแดงเล็กน้อย "งั้นฉันขอ... ฉี่ก่อน..."