กู้เนี่ยนเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?
ดูจากเวลาที่เดินทางและท้องฟ้ายามค่ำ ก็ประเมินได้ว่าห่างจากปินโจวมาสามสิบลี้แล้ว
ไม่รู้ว่าฟู่จิ่งเฉินได้กินข้าวหรือยัง? เป็นห่วงเธออยู่ หรือสงสัยว่าเธอหนีไปแล้ว?
คิดถึงจุดนี้ก็รู้สึกมีเลือดร้อนๆ ไหลออกมาอีกครั้ง
กู้เนี่ยนพยายามถ่มผ้าสกปรกในปากออก แล้วแอบดื่มน้ำพุวิเศษนิดหนึ่ง อาการปวดท้องถึงทุเลาลงนิดหน่อย
เจ้าของร่างเดิมช่างเป็นชะตาชีวิตของสาวใช้ แต่มีร่างเป็นคุณหนูจริงๆ
ปวดประจำเดือนนี่มันปวดซะ
ไม่งั้นก็คงไม่พลาดพลั้งให้พวกลักพาตัวจับมาที่นี่ได้
รู้สึกว่าเลือดไหลจนแทบจะนองเป็นแม่น้ำ
แล้วมือยังถูกมัดแน่นอีก
เธอแอบสังเกตรอบๆ ขณะเดียวกันก็ล้วงมีดเล่มเล็กออกมาจากพื้นที่มิติเพื่อตัดเชือก
ตอนนี้พวกลักพาตัวกำลังกินข้าวอยู่ ไม่มีใครเฝ้าพวกเธอ เธอเห็นว่ามุมหนึ่งมีเด็กสาวห้าคนถูกมัดเหมือนเธอ สามคนดูอายุไล่เลี่ยกับเธอ ยังมีเด็กอีกสองคน ดูอายุราวสิบขวบ
ถ้าเป็นแค่ตัวเธอเองก็พอว่า แต่ดูเด็กผู้หญิงสองคนนั้น เห็นชัดว่าตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
เธอรีบตัดเชือกให้หลุด แล้วรีบหาผ้าอนามัยมาแผ่นหนึ่ง จากนั้นก็แอบย้ายไปอยู่ข้างๆ เด็กสาวที่ถักเปียเปียสองข้าง ซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด แล้วส่งสัญญาณให้เธออย่ากลัว ก่อนจะดึงผ้าสกปรกในปากเธอออก แล้วแก้เชือกให้
"ที่นี่มีพวกลักพาตัวกี่คน?"
เด็กสาวเปียเปียมองไปนอกประตูอย่างระวัง แล้วกระซิบตอบเสียงเบาเหมือนกัน: "ที่ฉันเห็นก็มีหน้าตาต่างกันไปสี่คน ส่วนจะมีทั้งหมดกี่คนฉันไม่รู้? เรารีบหนีเถอะ"