เช้าตรู่ ฟู่จิ่งเฉินไปบ้านลู่เหวินคนเดียว กู้เนี่ยนอยู่บ้านเป็นเพื่อนเถียนผิงผิงและคนอื่น ๆ
"หา? วันหนึ่งทำงานครึ่งวัน เดือนหนึ่งให้เงินชดเชย20หยวน? แถมมีของบำรุงสุขภาพแรงงานด้วยนะ!"
ครอบครัวลู่เหวินอึ้งกันไปทั้งบ้าน
"เช้าต้องไปถึงที่ทำงานหกโมง วันหนึ่งทำหกชั่วโมง รวมแล้วก็เกินครึ่งวัน"
"ก็ไม่น้อยเลยนะ เดือนหนึ่ง20หยวน ปีหนึ่งก็240หยวน รู้ไหมกองธงแดงเราแบ่งเงินกันทุกปี ทั้งครอบครัวยังได้แค่นี้แหละ!"
ในยุคนี้ คนเมืองมีค่าสูงมาก ทุกคนแย่งกันเข้าไปทำงานในเมือง
แต่พระน้อยบิณฑบาตมาก ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มีกลุ่มปัญญาจำนวนมากลงชนบทหรอก
คนชนบทที่ไม่มีอำนาจบารมีอยากเข้าไปทำงานในเมืองเหมือนฝันกลางวัน
"พวกนายถ้าอยากทำ เดี๋ยวฉันแนะนำให้พี่เถียน"
"ต้องทำอยู่แล้ว มั่นใจได้เลย ไม่ว่าพี่น้องเราสองคนใครได้ทำ ก็จะรักษาตำแหน่งนี้ให้กับน้องสะใภ้(พี่สะใภ้)"
ฟู่จิ่งเฉินมองไปที่ประตู แล้วถึงลดเสียงลงพูดว่า "บอกว่าแทนเนี่ยนเนี่ยน แต่เนี่ยนเนี่ยนจะเป็นหมอเถื่อน คงไม่มาทำงานนี้หรอก ขอแค่พวกนายตั้งใจทำงาน งานนี้ก็เป็นของพวกนาย เนี่ยนเนี่ยนแกล้งพูดกับพี่เถียนแบบนั้น เพราะอยากเก็บงานนี้ไว้ให้พวกนาย เนี่ยนเนี่ยนบอกว่าชื่นชมในความมีน้ำใจของพี่น้องนายที่สุด"
เนี่ยนเนี่ยนช่วยคืนบุญคุณให้เขา เขาก็จะไม่ปิดบัง เขาเล่าความจริง เพื่อให้ครอบครัวลู่จำน้ำใจของกู้เนี่ยนไว้
ซุนซิ่งฮวาซาบซึ้งจนตาแดง "เราเข้าใจ หมาไข่กับหมาส่วนเกินดูแลนายเพราะความผูกพันเก่า แต่เราก็ทำตามใจ ไม่เคยคิดหวังผลตอบแทน นายกับเนี่ยนเนี่ยนมีน้ำใจ พวกหนูเป็นเด็กดีทั้งคู่..."