ยกแขนขึ้นดูนาฬิกา หกโมงแล้ว กู้เนี่ยนพูดกับฟู่จิ่งเฉินว่า "ฟู่จิ่งเฉิน ฉันออกไปรับผิงผิงก่อนนะ"
สัปดาห์ที่แล้วตอนเถียนผิงผิงกลับไปบอกว่าพอวันเสาร์เลิกงานจะรีบมาเลย ต้องผ่านทุ่งข้าวโพด กู้เนี่ยนเลยแอบเป็นห่วง
ผลคือ เธอเพิ่งออกประตู ก็เห็นเถียนผิงผิงถีบจักรยานปั่นปรื๋อมาแล้ว
ข้างหลังยังมีพี่ชายคนโตของเธอ เทียนฟานจ้าว พร้อมครอบครัวตามมาด้วย
หวังไฉ่เฟิ่ง ภรรยาของเทียนฟานจ้าว ลงจากรถมาจับมือกู้เนี่ยน "เนี่ยนเนี่ยน พวกเรามารบกวนพวกเธออีกแล้วนะ"
กู้เนี่ยนยิ้มตอบ "ฉันกับฟู่จิ่งเฉินดีใจจะตายที่พวกคุณมา รีบเข้าบ้านกันเถอะ ข้าวทำเสร็จแล้ว"
เถียนผิงผิงจูงหลานชายตัวน้อยเหวยเหวยเข้ามาใกล้ ทั้งสองคนทำหน้าตาเหมือนกันราวกับแม่พิมพ์เดียวกัน "ทำอะไรกินเหรอ?"
กู้เนี่ยนเพิ่งสังเกตว่าเถียนผิงผิงพาเด็กน้อยตัวกระเปี๊ยกมาด้วย เธอรีบก้มลงลูบหน้าเขาเบาๆ ทำหน้าอ่อนโยน "เหวยเหวยมาด้วย อาสาวจะทอดไก่เพิ่มให้นะดีไหม?"
เทียนฟานจ้าวกับหวังไฉ่เฟิ่งเกรงใจ "ไม่ต้องลำบากหรอก..."
ผลคือยังพูดไม่ทันขาดคำ พอเห็นฟู่จิ่งเฉินที่นั่งวีลแชร์ออกมา ก็พากันตะลึงค้าง
ไม่ใช่แค่สองคน แต่เป็นสี่คน
เถียนผิงผิงหลุดปาก "แม่เจ้าโว้ย ท่านพี่เขย นี่ท่านลุกขึ้นนั่งได้แล้วเหรอ?!"
เหวยเหวยวัยสี่ขวบทำตามอย่างเด็กๆ เอามือปิดปาก ทำหน้าตื่นเต้นเกินจริง "ลุกขึ้นนั่งได้แล้วเหรอ?!"