“เดิมทีพวกค้ามนุษย์ก็แค่ต้องการเงิน แต่นังนี่มันคิดว่าตัวเองแน่ แค่สะบัดเข็มเงินเป็นก็เก่งนักหนา นางยั่วโมโหพวกค้ามนุษย์เอง สุดท้ายก็ถูกพวกนั้นจับกดลงกับพื้นถูไปมา ถ้าไม่ใช่เพราะฉันร้องตะโกนเรียกคนอื่นมาช่วย นางจะยังมีชีวิตรอดอยู่ได้ยังไง? แต่ใครจะคิดว่านังนี่ไม่รู้จักบุญคุณฉันเลย แถมยังคอยหาเรื่องฉันตลอด คราวนี้ยิ่งถึงขั้นออกอุบายใส่ร้ายฉัน ฉันนี่แหละคือผู้เสียหาย นังนี่มันก็แค่ผู้หญิงอสรพิษใจอำมหิตไง!
ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ ตอนแรกนางก็พกเงินของฟู่จิ่งเฉินหนีไปแล้วไม่ใช่หรือไง แล้วจะกลับมาทำไมอีก? ก็เพราะตัวเองกลายเป็นดอกไม้ร่วงโรยแล้วน่ะสิ ไม่มีใครเอานางแล้ว นางก็เลยได้แต่ต้องจำใจทนอยู่กับไอ้เปื่อย หาใช่ไม่ ก็ไอ้เปื่อยน่ะรังเกียจนางไม่ได้นี่นา”
เถียนผิงผิงอึ้งจนตาเบิกกว้าง
“ฉิบหาย นี่มันพูดกลับดำเป็นขาวได้หน้าตาเฉยขนาดนี้เชียว? ที่แกว่ามาน่ะมันเรื่องของตัวเองไม่ใช่รึไง? คือแกต่างหากที่ถูกผู้ชายเป็นหมื่นขยี้ จนกลายเป็นดอกไม้ร่วงโรย แกต่างหากที่เนรคุณพี่สาว......”
แต่ยังพูดไม่ทันจบ เวินลี่น่าก็ตะเบ็งเสียงขัดจังหวะขึ้นมา
“แกกับกู้เนี่ยนถูกพวกค้ามนุษย์รุมโทรมมาด้วยกัน แกก็ต้องพูดเข้าข้างนางอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะพวกแกมีเรื่องไม่ดีมาค้ำคอกันและกัน แล้วจะมายอมรับเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันได้ยังไง?
ในฐานะผู้หญิงเหมือนกัน พวกเราไม่อยากจะพูดเลยจริงๆ แต่นังกู้เนี่ยนทำเกินไปมาก หาเรื่องฉันครั้งแล้วครั้งเล่าไม่พอ ครั้งนี้ยังถึงกับใช้วิธีต่ำช้าขนาดนี้อีก นังนั่นก็แค่ตัวเองกลายเป็นดอกไม้ร่วงโรยแล้ว มันเลยทนเห็นฉันมีดีกว่าไม่ได้ ก็เลยอยากใช้วิธีแบบเดียวกันมาทำลายฉันเพื่อไม่ให้ฉันเปิดปาก แต่ฉันเวินลี่น่าเนี่ย ยอมตายดีกว่ายอมจำนน!”
ตอนนั้นเป็นเวลาใกล้จะทำอาหารกลางวันพอดี คนจำนวนมากต่างพากันมาซื้อของที่ร้านค้าสหกรณ์ ทุกคนเลยเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันยกใหญ่