หัวหน้าหม่าผู้รู้สึกเสียดายเป็นอย่างมาก แต่เพียงชั่วพริบตา เขาก็กล่าวพลางยิ้มว่า “คนเราย่อมมีความมุ่งมั่นเป็นของตัวเอง อีกทั้งการปฏิวัติก็ไม่ได้แบ่งว่างานใหญ่หรืองานเล็ก การรักษาผู้ป่วยที่บ้านก็ถือเป็นการรับใช้มวลชนเช่นกัน ว่าแต่ สหายหญิงท่านนี้ชื่ออะไร? มาจากหน่วยไหน?”
กู้เนี่ยนตอบว่า “ฉันชื่อกู้เนี่ยนค่ะ มาจากกองธงแดง”
ซ่งเจาหนิงใจกระตุกวาบ: กองธงแดง? งั้นก็คือหน่วยที่จิ่งเฉินอยู่ไม่ใช่หรือไง?
เธอแทบอยากจะบินไปหาเขาในทันที แต่เธอลูบแผลเป็นบนแก้มซ้ายของตัวเอง แล้วคิดว่าควรรออีกสักหน่อยดีกว่า จะได้ใช้ช่วงเวลานี้เสาะหาผู้เชี่ยวชาญด้านขาไปด้วย
“สหายกู้ ขอถามหน่อยว่า ท่านมีแนวทางการรักษาผู้ป่วยอัมพาตตั้งแต่เอวลงไปหรือไม่?”
นี่จะกลายเป็นคนไข้รายแรกหลังจากที่เธอได้รับใบอนุญาตหมอเถื่อนเร็วนักหรือ?
กู้เนี่ยนตอบอย่างจริงจังว่า “ต้องพิจารณาจากอาการเฉพาะของแต่ละโรค หากสหายมีความต้องการ ฉันสามารถไปกับท่านเพื่อตรวจวินิจฉัยชีพจรผู้ป่วยก่อน แล้วค่อยเสนอแนวทางรักษา”
ซ่งเจาหนิงยังไม่พร้อม จึงตอบปฏิเสธอย่างสุภาพก่อนว่า “รอให้ฉันต้องการก่อน แล้วจะไปเชิญสหายกู้”
กู้เนี่ยนพยักหน้าอย่างสบายใจ “ได้ค่ะ”
เมื่อเธอกลับถึงบ้าน ก็เห็นฟู่จิ่งเฉินกำลังก้มหน้าง่วนกับการพับกล่องไม้ขีด กล่องไม้ขีดหนึ่งร้อยใบได้ห้าสตางค์ เธอนับคร่าว ๆ ดู มีถึงสามร้อยใบ นั่นหมายความว่าฟู่จิ่งเฉินพับไม่หยุดเลยหลังจากเธอออกไป
เธอโกรธจริง ๆ แล้วโยนใบประกาศนียบัตรที่เพิ่งได้มาใส่ตัวเขา “ฟู่จิ่งเฉิน จำนวนกล่องไม้ขีดที่คุณพับในครึ่งวันเช้านี้ เกินกว่าที่ฉันคิดไว้ทั้งวันอีกนะ ฉันโกรธแล้ว”