กู้เนี่ยนอธิบายอย่างใจเย็น “ป้าจาง อาการของป้าไม่เหมือนกับป้าซิ่งฮวา ป้าซิ่งฮวาเป็นเพราะใจไม่สงบ ต้องฝังเข็มเพื่อระบายตับและปรับลมปราณ แต่ป้าเป็นวัยทองที่ร่างกายเสียสมดุล ต้องบำรุงภายในด้วยยาจีนเป็นหลัก แล้วก็ตอนนั้นฉันก็เขียนใบสั่งยาให้ป้าซิ่งฮวาเหมือนกัน”
ป้าจางไปถามซุนซิ่งฮวาจริง ๆ พอรู้ว่าซุนซิ่งฮวาซื้อยาจากคนอื่นไปสี่หยวนห้าเหมา ส่วนของตัวเองแค่สี่หยวน ไม่ต้องฝังเข็มด้วย ใจก็เป็นปกติขึ้นมาทันที
หลังจากกู้เนี่ยนห่อยาให้เสร็จ ยังสอนวิธีนวดจุดให้อีก ป้าจางถูกนวดจนหาวไม่หยุด บอกว่ากู้เนี่ยนเป็นหมอเทวดากลับชาติมาเกิด
“หมอกู้ เธอฝีมือไม่เบานี่นา ไว้คราวหน้าฉันจะพาพวกญาติโกโหติกามาหาหมอหมดเลย”
พอบ้าจางออกไป ฟู่จิ่งเฉินที่ตำยาอยู่ก็หยุดมือ ยกยิ้มมุมปาก “ป้าจางคนนี้น่าสนใจดีนะ”
กู้เนี่ยนเห็นเป็นเรื่องปกติ “คนไข้มีสารพัดแบบ ของเธอนี่ยังปกติอยู่เลย”
จากนั้นก็แกล้งร้อง “อ๊ะ” “ฟู่จิ่งเฉิน มือนายนี่ใช้ได้นะ จับปืนก็ได้ พับกล่องไม้ขีดก็ได้ มาถึงตอนนี้ตำยาก็มีท่าดีเลย ตามพี่ดี ๆ รอพี่รวยแล้วจะพากินของอร่อย ๆ”
กู้เนี่ยนใช้ห้องทิศตะวันตกเป็นคลินิก ฟู่จิ่งเฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็น แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างลงบนใบหน้าของเขา แม้เบื้องหลังเขาจะเป็นกระสอบสมุนไพรที่ดูยุ่งเหยิงราวกับกองหญ้า แต่กู้เนี่ยนก็ยังรู้สึกว่าเขาหล่อจนเหมือนภาพวาด
เธอรู้สึกภาคภูมิใจ
เธอรู้สึกว่าเธอเลี้ยงพระเอกในนิยายได้ดีจริง ๆ