ฟู่จิ่งเฉินกับกู้เนี่ยนยังไม่ทันได้แยกห่างจากกัน ทั้งคู่ก็ทำหน้ามืดพร้อมกัน: "ซุ่มซ่ามจริง!"
เซวียเส้ากวงไม่รู้สึกเคอะเขินเลย แถมยังจงใจรออีกสักพัก เห็นฟู่จิ่งเฉินไม่ล้มฟุบลงทันทีเหมือนคราวที่แล้ว ถึงได้เดินเข้าไปอย่างตื่นเต้น
ถือโอกาสตอนกู้เนี่ยนเข็นรถเข็นให้ฟู่จิ่งเฉิน เขาก้มตัวอุ้มฟู่จิ่งเฉินขึ้นมาทั้งตัว ตะโกนลั่น: "ผู้พัน, คุณเดินได้จริง ๆ แล้ว!"
ความหงุดหงิดในใจของฟู่จิ่งเฉินถูกแทนที่ด้วยความอับอายในทันใด
ให้ตายสิ เซวียเส้ากวงรวบขาเขาอุ้มขึ้นมาตรง ๆ อย่างนี้
ถ้ากระโดดสูงกว่านี้อีกหน่อย ก็คงหัวชนขื่อคานบ้านแล้ว
ฟู่จิ่งเฉินตบหน้าผากเซวียเส้ากวงไปหนึ่งฉาดอย่างไม่สบอารมณ์: "วางฉันลง"
เซวียเส้ากวงถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าหน้าอกตนเจ็บอีกแล้ว เขาค่อย ๆ วางฟู่จิ่งเฉินลงบนรถเข็นอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็กุมหน้าอก พูดหอบ ๆ
"ท่านผู้พัน คราวนี้......คุณยืนได้นานเท่าไหร่?"
ถึงจะเจ็บ แต่เห็นผู้พันของเขายืนขึ้นได้จริง ๆ เขาก็ดีใจ
กู้เนี่ยนยื่นน้ำพุวิเศษให้แก้วหนึ่ง พูดแทนว่า: "อย่างน้อยก็ครึ่งชั่วโมงแล้วมั้ง ต่อไปการฝึกฟื้นฟูของฟู่จิ่งเฉินก็ยกให้นายแล้วกัน"
"ขอบคุณพี่สะใภ้" เซวียเส้ากวงรับแก้วที่กู้เนี่ยนส่งให้อย่างนอบน้อม ไม่ได้ดื่มทันที แต่ตบอกกล่าวคำมั่น "ต้องอยู่แล้ว!"
แล้วเขาก็หลีกทางให้ ชี้ไปที่ซ่งเจาหนิงหน้าประตูว่า
"ผู้พัน, ซ่งเจาหนิงมาเยี่ยมคุณแล้ว"
ฟู่จิ่งเฉินผงกศีรษะอย่างสุภาพ: "ซ่งเจาหนิง"
ถึงตอนนี้ ซ่งเจาหนิงถึงได้ทวนเสียงตัวเองขึ้นมา นางเองก็เดินเข้าไปอย่างตื่นเต้น: "จิ่งเฉิน คุณ......ยืนขึ้นได้จริง ๆ หรือ?"