"เหมือนอะไรกันเล่า! ฉู่ฉู่เป็นเด็กที่ผู้พันกับพี่สะใภ้เก็บมาเลี้ยง น้องสะใภ้กับฉู่ฉู่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันสักนิด!"
เซวียเส้ากวงแม้ปากจะเสีย แต่พอถึงเวลาสำคัญกลับรู้ดีว่าควรทำตัวอย่างไร
ซ่งเจาหนิงเกิดสีหน้าเขินอายขึ้นอย่างรวดเร็ว: "หา? ฉันไม่รู้จริง ๆ นะ ฉันแค่เห็นว่าสหายกู้กับฉู่ฉู่มีบางอย่าง... ฉันดูผิดไปเอง สหายกู้กับฉู่ฉู่แค่ดวงตาโตกว่าคนปกติก็เท่านั้น"
เธอจงใจพูดให้คลุมเครือ แต่ถ้ากู้เนี่ยนฟังไม่ออก ก็เสียเวลาที่ดูซีรีส์ย้อนยุคมาแต่เด็ก
"ฉันไม่สนว่าสหายซ่งจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ฉู่ฉู่เป็นเด็กที่ฉันกับฟู่จิ่งเฉินเก็บมาเลี้ยงกัน ดูท่าฉู่ฉู่คงอายุประมาณสองขวบ ส่วนฉันปีนี้สิบเก้า ถ้าคิดตามความสกปรกของสหายซ่ง นั่นก็คือตอนฉันอายุสิบเจ็ด..."
เห็นได้ชัดว่าซ่งเจาหนิงไม่คิดว่ากู้เนี่ยนจะพูดตรงไปตรงมาขนาดนี้ จึงรีบเอ่ยปากขัด
"สหายกู้ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นเลย คุณคิดมากเกินไปแล้ว"
กู้เนี่ยนเสียงเย็นปรามเธอ: "ไม่ว่าจะเป็นฉันคิดมากไป หรือสหายซ่งคิดน้อยไป ในเมื่อพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว เราก็พูดให้ชัดเจนกันทีเดียวเลยดีกว่า จะได้ไม่ก่อปัญหาภายหลัง
ตอนฉันอายุสิบเจ็ด อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านซานหลี่ ในเทียนจิน ตอนนั้นฉันต้องดูแลพ่อแม่บุญธรรมและทุกคนในครอบครัวทั้งวันทั้งคืน ฟ้ายังไม่สว่างก็ต้องไปเทน้ำสกปรก ทำอาหาร กลางวันก็ต้องออกทำงาน ไม่เคยว่างเว้นแม้แต่วันเดียว คนทั้งหน่วยเจอกันทุกวัน ถ้าสหายซ่งมีความคิดอะไร ก็ถามดูได้เลย เทียนจินไม่ได้ไกลจากที่นี่สักเท่าไหร่!"