แสงแดดสาดลงบนห้องทิศตะวันตก ทำให้กระเบื้องสีเทาและกรอบหน้าต่างถูกเคลือบด้วยขอบสีทองนุ่มฟู
เซวียเส้ากวงนั่งเอนกายสบาย ๆ บนเก้าอี้ผ้าใบ เขาจิบชาไปพลางถามฉู่ฉู่ที่อยู่ข้าง ๆ
“ไอ้หนุ่มน้อย บอกหน่อยสิว่าในบ้านน่ะ มีสองไอ้แก่ทำอะไรกันอยู่”
ฉู่ฉู่รู้แล้วว่า “ไอ้หนุ่มน้อย” ไม่ใช่คำดี ๆ ก็เลยรู้ด้วยว่า “ไอ้แก่” ก็ไม่ใช่คำดีเหมือนกัน เธอเท้าเอวจ้องเขม็งด้วยความโมโห “นาย... ไอ้แก่”
เซวียเส้ากวงอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปบีบแก้มป่อง ๆ ของเธอ “โอ้โห เก่งขนาดนี้เลยเหรอ กระต่ายน้อยกลายเป็นหมาป่าใหญ่แล้วเหรอ มา นวดหลังให้คุณลุงหน่อย”
ฉู่ฉู่แยกเขี้ยวใส่เขา เซวียเส้ากวงก็ขู่เธอ ขู่จนฉู่ฉู่กลายเป็นกระต่ายน้อยอีกครั้งในพริบตา ลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจมานวดหลังให้เซวียเส้ากวง
เซวียเส้ากวงดีใจจนยิ้มกว้าง “ฉู่ฉู่เชื่อฟังจังเลย พรุ่งนี้คุณลุงจะซื้อกระโปรงลายดอกไม้ให้ใส่นะ”
คนในบ้านจูบกันเสร็จพอดี
ฟู่จิ่งเฉินอารมณ์ดีมากกอดกู้เนี่ยนไว้ “เนี่ยนเนี่ยน คืนนี้นอนด้วยกันนะ”
กู้เนี่ยนหอบจนหายใจทันแล้ว จึงเบะปากพูด “นายน่าจะคิดถึงเรื่องฝังเข็มที่จะถึงนี่ดีกว่านะ มันจะเจ็บหน่อย ๆ นะ”
มันเจ็บกว่าครั้งก่อน ๆ จริง ๆ แต่ฟู่จิ่งเฉินไม่กลัวเจ็บ
กู้เนี่ยนกระตุ้นจุดฝังเข็มลึกกว่าครั้งนี้ ฝังเข็มเสร็จ เห็นฟู่จิ่งเฉินเจ็บจนเหงื่อท่วมหน้าผาก เธอปวดใจมาก รีบรินน้ำพุวิเศษให้เขาแก้วหนึ่ง