ฟู่จิ่งเฉินเข็นรถเข็นเข้ามา สายตาของเขากวาดมองทุกคนทีละคน สุดท้ายก็มองไปที่เวินลี่น่าที่กำลังเดือดดาลด้วยแววตาเย็นชา แววตานั้นเหมือนมองของสกปรก แค่มองแวบเดียวก็เบือนสายตาออกไป
เขาจับมือของกู้เนี่ยนไว้เบาๆ ด้วยใบหน้าอ่อนโยน "เนี่ยนเนี่ยน ฉันมาแล้ว"
กู้เนี่ยนขนลุกซู่ คิดในใจ มาก็มาเถอะ จะมายียวนทำไม แต่เธอก็ตอบรับเรียบๆ
ฟู่จิ่งเฉินหันไปมองทุกคนอีกครั้ง
"เรื่องนี้โต้เถียงกันไปก็ไม่มีประโยชน์ ทุกคนใจเย็นๆ ไว้ เดี๋ยวให้ความจริงเป็นเครื่องพิสูจน์!"
เมื่อเห็นสองสามีภรรยาดูสุขุมเยือกเย็น ฝูงชนก็เริ่มเอนเอียงมาข้างทั้งสองอีกครั้ง
"ดูท่าทางที่สงบของจิ่งเฉินกับภรรยา ผมว่า เวินปัญญาชนโกหกแน่ๆ"
"ดูหน้าเวินปัญญาชนที่เดือดดาลสิ แล้วก็เฉียวปัญญาชน หน้าแดงอย่างกับตูดลิง ดูก็รู้ว่าหลอกลวง"
"ใครว่าไม่จริง แต่ไหนๆ กู้เนี่ยนก็บอกว่าตำรวจจับพ่อค้ามนุษย์ได้แล้ว สองคนไปยืนยันที่โรงพักก็จบเรื่องไม่ใช่เหรอ!"
เวินลี่น่าเห็นสถานการณ์พลิกกลับมาก็ตะโกนลั่น
"ฉันไม่ได้โกหก กู้เนี่ยนโดนพ่อค้ามนุษย์ลวนลามจริงๆ ฉันกับเฉียวเหยียนเห็นกับตาเอง เธอคิดว่ายกตำรวจมาขู่แล้วฉันจะกลัวเหรอ ก็แค่ข่มขู่เปล่าๆ เธอรู้ว่าตำรวจปกป้องผลประโยชน์ของประชาชน ไม่เปิดเผยความลับของมวลชน เลยตั้งใจพูดแบบนี้!"