“เหลวไหล! ตบหน้าทีเดียวก็หักไปแค่ 1 เฟิน! คิดจะเอาเงินมากินฟรีหรือไง!”
กู้เนี่ยนก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เช่นกัน: “นี่ฉันเห็นแก่ที่เราเคยเป็นแม่ผัวลูกสะใภ้กันก็เลยลดราคาให้ ถ้าจะให้คิดเรื่องที่แอบดึงแขกของฉันไว้ละก็ เจ้าสมควรโดนตบหนักกว่านี้!”
พูดจบเธอก็หยิบเข็มเงินออกมาจงใจข่มขู่: “ตกลงหรือเปล่า? ถ้าไม่ตกลง ต่อไปจะไม่มีการชดเชยอะไรทั้งนั้น!”
แม่ตระกูลฟู่รู้ดีว่าเข็มเงินไม่ทิ้งร่องรอย ฟันกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ แต่จำใจต้องตกลง
“ยังเหลืออีก 2,214 หยวน!” กู้เนี่ยนรายงานยอดเงินเสร็จเรียบร้อยก็แกว่งเข็มเงินในมือไปมา “เอาเงินที่ซ่อนไว้ให้ฉันให้หมด ไม่งั้นฉันไม่รังเกียจที่จะสั่งสอนพวกเจ้าอีกสักยก!”
แม่ตระกูลฟู่โกรธจนร้องตะโกนเรียกเหล่าต้า แต่ครอบครัวของ เหล่าต้า ก็เงียบเฉยไม่ปริปากตอบ
เธอซ่อนเงินไว้ส่วนหนึ่งจริง ๆ แต่นั่นมันทรัพย์ในอกของเธอ ยังไงก็ไม่มีทางให้กู้เนี่ยนเด็ดขาด
เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอก็ใจเด็ด รีบวิ่งเข้าครัว แล้วกลับออกมาพร้อมมีดทำครัวเล่มหนึ่งในมือ
เธอชี้มีดไปที่กู้เนี่ยนพลางขู่ด้วยท่าทางดุร้าย: “กู้เนี่ยน! ถ้าแกยังกล้าทำอีก ฉันฟันทิ้งสักทีก็แล้วกัน แกเชื่อไหม?”
แต่ทันทีที่พูดจบ หัวเข่าของเธอก็เกิดอาการเจ็บแปลบขึ้นมา ตามด้วยขาอ่อนแรงจนล้มคะมำลงกับพื้น แม้กระทั่งมีดทำครัวก็หลุดจากมือเลื่อนไปตกตรงเท้าของกู้เนี่ยน
กู้เนี่ยนก้มเก็บมีดข้างเท้าขึ้นมา แล้วเดินไปหยุดตรงหน้าแม่ตระกูลฟู่ ก่อนใช้สันมีดตบลงบนใบหน้าของเธอ: “ถ้าเจ้าไม่เอาเงินออกมา ฉันก็จะฟันเจ้าทิ้งสักทีเหมือนกัน เชื่อไหม?”
แม่ตระกูลฟู่กลัวจนตัวสั่น แต่ก็ยังเชื่อว่ากู้เนี่ยนคงไม่กล้า: “แกกล้าทำลงคอ? ฆ่าคนต้องโดนยิงเป้า!”
กู้เนี่ยนส่งเสียงเหยียดหยาม: “ลองดูเอาก็แล้วกันว่าฉันกล้าไหม?”
โดยไม่กระพริบตา เธอยกมีดขึ้นแล้วฟาดฟันลงไปทางแม่ตระกูลฟู่ทันที
เมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางไม่เกรงกลัวของอีกฝ่ายปรากฏออกมาอีกครั้ง แม่ตระกูลฟู่ก็กรีดร้องด้วยความตกใจ: “อ๊ะ! เอามาละ!”
กู้เนี่ยนมันกล้า! ใช่มันกล้าจริง!
กู้เนี่ยนเพิ่งหยุดมือในตอนนั้น เมื่อเห็นแอ่งคราบของเหลวสีเหลืองที่อยู่ใต้ร่างของแม่ตระกูลฟู่แล้ว หล่อนก็เบือนหน้าหนีด้วยท่าทางรังเกียจสุดขีด