เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่สว่างดี แม่ตระกูลฟู่ได้ยินเสียงครวญครางจากเรือนตะวันออก ก็ดีใจ รีบไปบ้านตระกูลลู่ตามหาเหล่าซานทันที
เคาะประตูตั้งนาน ลู่อู่ถึงใส่รองเท้าแตะมาเปิด
พอเห็นเป็นแม่ตระกูลฟู่ ลู่อู่ก็พูดไม่ดีเลย "มีอะไร!"
แม่ตระกูลฟู่ไม่สนใจเขา เดินเข้าไปข้างในเลย "มาหาลูกสามของข้า!"
ลู่อู่ไม่ให้เจอ แต่ฟู่จิ่งเฉินเป็นห่วงกู้เนี่ยน เลยให้ลู่อู่ปล่อยนางเข้ามา
"กู้เนี่ยนเป็นอะไร?"
"ข้าจะบอกเจ้าคนเดียว!"
แม่ตระกูลฟู่ยังระวังตัวอยู่บ้าง ยุคนี้ถ้าเล่นชู้กันจะถูกติดป้ายประจานและถูกยิงเป้า
แต่กู้เนี่ยนกับลูกชายคนรองของนางก็นอนด้วยกันแล้ว ใครก็ไม่ดีไปกว่าใคร
แค่พวกเขาปิดประตูอยู่กันเองก็พอ
ให้ลู่เหวินกับลู่อู่ออกไปข้างนอก ฟู่จิ่งเฉินกำหมัดแน่น "กู้เนี่ยนเป็นอะไรกันแน่?"
แม่ตระกูลฟู่ถึงทำเป็นลำบากใจ
"เนี่ยนเนี่ยนเมื่อคืนใจง่ายไปยั่วยวนพี่ชายรองของเจ้า ตอนนี้ยังนอนกับพี่ชายรองของเจ้าอยู่อย่างไม่รู้ฟ้าดินเลย เรื่องมันวุ่นวายจริง!"
ฟู่จิ่งเฉินใจเจ็บแปลบ ปวดร้าวไปทั่ว "พวกเจ้าออกอุบายหลอกกู้เนี่ยน!"
สุดท้ายเขาก็พาให้กู้เนี่ยนพลอยเดือดร้อน
เขากำหมัดแน่นจนเสียงดังกรอบๆ หลังมือมีเส้นเอ็นปูดโปน "แม่ เจ้าก็เป็นผู้หญิง เจ้าทำกับกู้เนี่ยนได้โหดร้ายยังไง!"
เขาพยายามลุกขึ้นไปดูกู้เนี่ยน แม้หน้าอกจะเจ็บจนแทบขยับตัวไม่ได้ แต่เขาไม่แคร์เลยสักนิด
เขาไม่กล้าเรียกลู่เหวินกับลู่อู่มาช่วย
เขาอยากรักษาหน้าสุดท้ายให้กู้เนี่ยน